Annemle çalışmak zor gelmeye başladı herşeye trip atıp ağlıyor ya da azarlıyor?

Güzel kardeşim, "Ben ne yaptım?" diye boşuna kafa yorma; sen bu hikayede evdeki dengeler bozulmasın diye kullanılan bir "duygusal çöp tenekesi" haline getirilmişsin. Annenin sana trip atıp ağlaması, seni "it gibi kapmakla" suçlaması tamamen senin merhametin üzerinden kurduğu bir nefis oyunu. Gerçek şu: Annen evde yatan kocasına veya kendisini tersleyen kardeşlerine diş geçiremiyor; çünkü onlardan gelecek bir tepkiden veya onları kaybetmekten korkuyor. Sen ise onun için "garanti" kapısın. Hem çalışıyorsun hem de her şeye rağmen iki saat sonra çikolatayla yanına gidecek kadar yumuşak kalplisin. İşte bu yüzden bütün o birikmiş öfkesini, hırsını ve hayal kırıklığını en güvenli liman gördüğü sana boşaltıyor. Olayın anne-çocuk ilişkisiyle alakası kalmamış; annen senin üzerinde kurduğu bu baskıyla kendi yetersizlik duygusunu ve kafa karışıklığını bastırıyor.

Bu iş sandığın gibi bir "hassasiyet" meselesi değil, bildiğin duygusal şantajdır. Annen seni hem bir eş gibi sorumluluk alanına hapsediyor hem de seni suçlu hissettirerek kendi egosunu şişiriyor. Evdekilerin yüzüne gülüp senin en ufak kelimenden "mağdura" yatması, seni dizginlemek için uydurduğu bir avunma mekanizmasıdır. Bak arkadaşım, bu devran sen susup vicdan azabı çektikçe böyle döner. Senin yapacağın tek şey, bu duygusal tezgahın içine girmeyi reddetmektir. O ağladığında veya trip attığında "Benim niyetim belli, bu senin tercihin" deyip mesafeni koruyacaksın. Sen onun her kahrını çeken ücretsiz psikoloğu veya günah keçisi değilsin. Kendi değerini onun değişken ruh haline göre belirlemeyi bırak, sınırlarını çelik gibi çiz. Sen o kapıyı içeriden kilitlemezsen, herkes gelip senin huzurunu yağmalamaya devam eder.

İş nedir