Siz nasıl ders çalışıyordunuz?

Anlayabiliyorum. Nefsini çekmen lazım. O da nelerden keyif aldığına göre değişir. Günahla da çekebilirsin, sana helal olan şeylerle de. Sana helal olanları öneririm. Bir de asıl sorun başlamak ise senin için, bunun tek çözümü direkt başlamak. İstemeden de olsa direkt başlamak çünkü birkaç dakika sonra odaklanmış oluyorsun.

İlaçlar pek sağlıklı değil. Eğer kan değerlerin normal ise ilaç kullanmak yerine sağlıklı besinleri öneririm. Mesele konsantrasyon. Niçin ders çalışmak istemediğini bilmek de onu çözmenin ilk adımıdır.

Soralım basitçe. Niçin çalışmak istemiyorsun?

Hevesinin olmaması sonuçtur. Seni ona götüren sebep ya da sebepler ise benim sorduklarım. Genelde çevrende kimse olmaması, yalnızlık, değer görmemek, unutamadığın bir ilişkinin izleri... Eğer sosyal medya bağımlılığın varsa bu da dopamin hormonunun dengesini bozup sana engel olabilecek bir başka şeydir. Bir işe odaklanacağın zaman eğer o iş bir çeşit sorumluluksa ders çalışmak gibi, meyvesini uzun vadede alabileceğin bir uğraş ise insanın dünyaya meyleden, eğlenip ardını düşünmek istemeyen yanı buna sürekli engel olmaya çalışır. Bu yüzden sebepleri anlamalı ve onlarin senin üzerindeki etkisini kendini doğru yollarla mutlu ederek + sabır göstererek yenmeye çalışmalısın.

Evet. İşte bu yüzden istemiyorsun. Çünkü normalde insan ilimden, bilgiden hoşlanmıyor ise ders çalışmayı sevmez. Bir hırs, azim, bir hedef peşinde koşmuyor ise sevmez. Bunun mantığı şudur: Stresi dengelemek için ya mutluluk gerekir ya da irade gücü. İrade gücü, sırtında yük varken onu hissede hissede yıkılmadan yol almak demektir. Stres karşısındaki mutluluk ise yeterli ise o yükü hissetmeden yol almak demektir. Dolayısıyla ya stresini dengeleyecek şekilde mutluluk yolları bulmalısın (tabii doğru düzgün yollar) ya da çabaladıkça etkisini göreceğin irade gücünü yanına alıp istemesen de ders çalışmayı sürdürmen gerekir.

Rica ederim. Peki, bu konuşma senin hayatına ne kattı? Değişen herhangi bir şey var mı?

Elhamdülillah. Umulur ki pratikte de bunu çözmüş olursun. Bir de sana tüyo; ayna nöronlar için hayal de bir parça gerçektir. Hayal etmek ve çabalamak onları değiştirir.