Feministliği çalışma hayatına girince bıraktım?

Öğretmenim üniversite zamanında hep çalismayan kadinlari elestirirdim. Kocasının eline bakıyor yazık derdim. Devlete atanmama rağmen isim çok zor olmamasina rağmen yasadığım mobingler yorgunluk vs. Beni iyice çalışma hayatından soğuttu. Öğretmenlik en kolay mesleklerden biridir fakat bu kolay görülen meslekte bile günde 100 tane velisiyle ayrı öğrencisiyle ayrı iş arkadaşlarıyla ayrı müdürle ayrı uğraşıyorsunuz. Sadece okuldada değil evde bile defalarca arayıp rahatsız ediyorlar. Bir kadın olarak çalışma hayatının kadınlar için olmadığını savunuyorum şimdi. Ben devlette bir öğretmen olarak bu kadar zorlanıyorum. Özel sektôrde veya başka meslekler de benim 100 katım daha hem mental hem bedenen benden daha çok yorulan kadınlar var. Kesinlikle kocama bir akşam yemeği bir kahvaltı hazirlamayi evi temizlemeyi ve çalismamayı isterdim. Bunları evli olmadığım tek yaşadığım halde bile yapıyorum zaten. Kendi paramı kazanıp harcıyorum ama harcadığımdan hiçbir şey anlamıyorum. Tüm gün okulda geçiyor yorgunlukla strestle çıkıp alışveriş yapmaya halim bile kalmıyor yapsam bile mutlu olmuyorum. Siz ne düşünüyorsunuz