Evlenince çalışmak istemeyen kadınlar haklılar mı?

Haklilar. Kendi tercihleri olmali. Calismak istemeyene baski murulup, yetersiz işe yaramaz hissettirilmemeli.

Buyuk konusmayayim ama cocugum olunca calismayi pek dusunmuyorum. Komsumuzun ricasıyla cok tatli bir kiz bebege 3-4 ay bakıcılık yaptim. Calisan kadindı. Annem gelecekti ama biraz rahatsiz, birini de bulamadım ben gelene kadar ilgilenebilir misin, ucreti de veririm demisti. Bende o sira üniden mezun olmus biriydim. Cocukta cok tatliydi. Elime de harclik olur diye kabul ettim.

Bu kızımız sabah annesi işe giderken aglamazdi ama uyku saatlarinde ne zaman kapi calsa uyanir, kalkar kosa kosa yarim yamalak anne anne demesiyle kapiya kosardi. Benim kapiyi acmami istekli gozlerle beklerdi.

Kapida annesini goremeyince üzülürdü. Icim giderdi o tatli kizi boyle görünce. Yuregim daglanirdi resmen. Sarılır ederdim ama annesi degildim. Sarilinca ben biraz yuregimin atesini sondurmek ister gibiydim. Onun icin hicbir anlam ifade etmiyordum, annesi degildim. Ne kokum annesi, ne bakislarim, ne sesim.

1 ayda cocuga icim acidigindan birakmak dahi istedim ama kadini da yari yolda birakmak istemedim. Mecbur devam ettim. Annesi bazen goruntulu arardi cok sevinirdi, gozlerinin ici gulerdi, gülümserdi. Bazen huysuzlanirdi da hasta vs olmasa da. Annesinin sabah işe giderken mimizlil yapmasa da sonra bazi zamanlar bana huysuzluk yaptigi olurdu. Bazende yapmazdi.

Gun icinde her kapiya, annesini gorme umuduyla giderdi. Annesi aksam uzeri eve geldiğinde yine kosarak anne anne diyerek gider, iste bu kez annesini görürdü. O sevinci, o mutlulugu, o rahatlamasini gormeniz lazim. Galiba belli bir yastaki cocuklar anne baba yaninda olmayinca gitti birakti sanabiliyorlarmis. O onun rahatligiydi galiba annesini gorunce. Uzman degilim ama boyle bir bilgi kalmis aklimda.

Anne baska bir sey. 9 ay boyunca bag kuruyorsun. Belki babada bu kadar özlem olmuyor. Babaya da ozlem oluyordur ama anne kadar degil. Yani o cocugun babasiyla da aradi iyiydi ama hic baba baba diye kosmadi kapiya.

O kiz cocugu yuzunden hayatimda vicdanimla bu kadar basbasa kaldigim bir donem olmamisti o vakte kadar. Annesi calismak zorunda miydi ki bu melek varken diye dusunurdum.

Bir baska tanidigimda cocugumun ilk adimlarini goremedim, telefondan izledim sanki baskasinin cocuguymus gibi demisti. Oyle ozel anlar kaciriliyor ki. Bir daha gelmeyecek anlar.

Anne calismak zorunda degilse, tek basina bekar anne degilse, evin maddi durumu cok zorda degilse calismamali bence. Ki eskiden erkekler iki iş yapardi eve parayi yetistirirdi kadindan beklenmezdi, cocugu annesinden ayirip git calis denmezdi.

Artik kadinin dogru duzgun meslegi olmasa bile git calis deniyor. Ne yapacak garsonluk, satis danismanligi, kasiyerlik falan. Cocugu birakmaya degiyor mu? Sabahtan aksama kadar calistin aldigin 3 kr bir sey. Degdi mi? Hadi doktorsundur avukatsindir tamam. Bircok yerde kadin doktor va ariyoruz, bircok alanda kadinanda ihtiyac var, yok degil.

Ama bazi kadinlar calismak zorunda degil. Istiyorsa calissin ama ben boyle dusunuyorum. Ben arkamda anne diye beni dort gozle bekleyen bir cocuk birakmak istemiyorum. Ilk adimlarini telefondan, kayittan izlemek istemiyorum. Ben onu ahlakli, vatana millete, ailesine hayırlı duzgun bir evlat olarak yetistirmem gerekir.

Aslinda ulkemizdeki degerlerin, ahlakin, insanligin kaybolmasinin bir sebebi de bu. Cocuklar evde ahlak, edep egitimi almiyor. Cunku evde aile yok. Anne baba yok evde. Cocugu bakici büyütüyor. Ama bakici oturupta ahlak, edep, insanlik, insani degerler ogretmez. Temel ihtiyaclarini karsilar. Uyutur, mamasini verir, tuvalete goturur ya da altini degistirir, oyun oynar bu kadar. Cocuklar bakici elinde buyudugu icin sadece bu ihtiyaclari karsilaniyor. Duygusal yanlarinda bosluklar olusabiliyor. Anne boslugu zaten olusuyor. Ahlak edep zaten ogrenemiyor.

nerede agresif, huysuz ogrenci varsa annen calisiyor mu dedigimde %80-90 oraninda evet cevabini aldim. Cocuklar anne eksikligiyle büyüyor maalesef.

Kadinlar cok arada derede kaliyor. Evde olmam ya da olmamak. Ikisi de zor.

Evde kalsan sozun yok, surekli ayni rutindesin, sosyallesecegin alan yok, koca da biraz ekonomik siddet uyguluyorsa vay haline. Calisinca en azindan ortama giriyorsun, mecbur kendine ceki duzen verip bir havaya bürünüyorsun. Bazi kadinlar evde daha cok yoruluyorum iste dinleniyorum, kendime ait zamanim oluyor, kendim icin bir seyler yapiyorum diyor.

Calissan ev isleri gibi yuklerin ustune bir yuk daha. Cocuklar anasiz, ilk kelimesi, adimlari, emeklemesini vs goremiyorsun. Belki cok istedin o meslegi okudun doktor oldun, avukat, ogretmen oldun hayalindi ama evde seni bekleyen bir cocuk.

Kadinlar ev hanimi da olsa da dert, calisan kadin olsa da dert. Ne yapsak sıkıntı, stres gercekten. Kadin olmak bastan asagi dert her konusuyla.

hem haklılar hem haksızlar. çalışma hayatına özendiriliyoruz çünkü sömürülüyoruz. erkekler bitti sıra kadınlarda ve bunu öyle güzel gösteriyorlar ki kıllarını kıpırdatmadan bir sürü insanın kendini kötü hissetmesine yetersiz hissetmesine sebep olan insanlar yaratıyorlar. bir kesim var bilirsiniz. ne modaysa ne yeniyse ne bize dayatılıyorsa bayrak sallayarak ilk onlar giderler ve diğerlerini de peşlerine katmaya çalışırlar. savaş sonrası dönemde kadınların evde kalması ve çok çocuk doğurması kadınlara aşılandı çünkü nüfus artmalı kaybedilen erkek nüfusu yerine konmalıydı ama artık sorun nüfus değil işgücü.

çok değil 20-25 yıl önce dahi tek bir erkeğin maaşı bir aileyi geçindirebilirdi. şu an ise hem kadın hem erkek çalışsa bile yeterli değil neden mi? çünkü eskiden harcayacak yer yoktu. çünkü eskiden kadınlar sadece pazar alışverişi yapardı. peki şu an? kadınlar çalışma hayatına girip kendi parasını kazanmaya başladıktan sonra istediklerini de almaya başladılar ve özellikle 2016 yılı sonrası bu kardashianlardan yayılan makyaj, kontur hileleri, porselen makyajlar vs. ile makyaj malzemesi olarak sadece kalem bir de ruj kullanan kadınlar artık tüm maaşlarını makyaj malzemelerine yatırmaya başladı. bir bakın etrafınıza insanlar en çok ne alıyorlar. apple ürünleri hariç nerdeyse sistem hep kadına yönelik çalışıyor çünkü erkekler alışveriş konusunda daha belirli kalıplar içindeler fakat kadınlar onlara özendirilen, dayatılan her şeyi ihtiyacı olmasa dahi alma eğiliminde. yani özgür kadın, iş hayatında kadın vs. bunlar tamamen safsata. kadın çalışmasın demiyorum ama çalışan kadın özgür değildir. sistemin onu almaya zorladığı şeyleri alacak kadar özgürdür sadece.

çok uzattığımı biliyorum ama kökenine inmeden sorun çözülmez. soruna gelecek olursak eğer bir kadın evlenmeyi seçmişse ve eşi ona maddi olarak yetemiyorsa o evliliğin bir anlamı yok. bir çok erkek, çalışan kadını desteklediğini, eşinin de çalışmasını istediğini söylüyor bu 20-25 yıl önce kadın için özgürlüktü fakat şu an erkeklerin kadının üzerine eklediği yüklerden biri haline geldi. evlilikte kadına ve erkeğe düşen görevler vardır. kadın evle ilgilenir, çocukla ilgilenir, eşiyle ilgilenir. erkekse maddi olarak sorumludur ailesine karşı ve denge budur. bunun aksini savunamazsınız. çalışan bir kadının evlenmesi kadar saçma bir şey olamaz. kendi başına hayatını idame ettirebilen, ''özgür'' ve toplumda yeri olan bir kadını evlilik adı altında sömüremezsiniz. para kazanmak erkeğin görevidir. kadın eğer işinden memnunsa, işi onu yormuyorsa kendi isteğiyle çalışabilir ama bu erkeğin kararına bağlı olamaz. erkek eşinden çalışmasını bekleyemez. soruyorum size kadın hem iş hem evlilik hayatını bir arada yürütürken erkeğe bunun neresinde ihtiyaç var tam olarak?

bir kadın bu konuda ne istiyorsa onu yaşaması haktır. şahsen ben kadınların yüzyıllardır cadı diye yakılması, eve tıkılması, haklarının elinden alınması ya da eğitilen kadın varsa bile bunu yalnızca zengin adamları elde etsin diye zorbalayan ailelerin hikayelerini bildiğimden çalışmaktan yanayım. zevkle, gururla, o kadınları onurlandıra onurlandıra çalışırım.