Bir kızın üniversitede neden hiç arkadaşı olmaz?

verdiğin cevaplara baktım ve tecrübelerimle yorum yapmak istiyorum. benim de ilk yılım bende senin gibi düşünüyordum arkadaşlık konusunda. herkes grup halindeydi ben bireysel takılıyordum evden fakülteye fakülteden eve. bir gün benimle ilk arkadaş olmak isteyen sürekli yanıma gelip oturan kız ne olduysa oturmamaya konuşmamaya başladı. sonra gelip "sen niye hep takılıyorsun, ben arkadaş grubu kurdum ondan gelmiyorum, az kaynaş insanlarla" vs dedi. o kadar gıcık oldum ki. kafa dengi bulduğum kız bile bireysel takılmak yerine hep arkadaş grubuna bağlı davranıyordu bana zaman bile ayırmazdı hep sosyal medyadan samimi olurdu. defalarca arkadaş grubu için benimle olan buluşmayı ekti bir gün boş olunca ben de onu ektim ki akıllandı sanırım anca buluştuk. eğer yeterince kurnaz ve girişken değilsen seni kimse insan yerine koymuyor. ben bu saçmalıklara dayanamadım bölümü bıraktım bir kaç aydır da gitmiyorum havalar ısınınca öğrenciliğimi sildireceğim üniversiteden. ufak tefek konuşuyorum demişsin bence bu yeterli. bazen bir ortamda arkadaşının olmaması gerekir. ama belki de ilk adımı sen atmalısın onların ilgi alanlarını öğrenip konuşursan beklediğinden daha güzel sonuçlar alabilirsin. üniversite arkadaşlıkları lisedeki gibi kolay ve samimi olmuyor maalesef. çıkarlarına karşı itaat edebilirsen karşılığında arkadaşlık sunabilirler iyi ya da kötü

Her kitapta, dizide hatta filmde arkadaşı var en asosyal olanın. Belki fark ettin belki etmedin bilmiyorum ama kasıtlı hepsi. Çizilen bir algı, verilen bir mesaj var: yalnız olamazsın. Neden? Yalnızlık kendimizi geliştirmemiz ve bulmamız için kaçınılmaz bir mucize değil mi? Birileri dedikodumuzu eder laf sokar rahatsız edici gözlerle bakar dıyerek neden hoşlanmadığımız insanlarla bir arada duralım? Lise dostluğunu konuşur herkes ama benim arkadaşlarım iyi ki ayrıldım onlarla dost olmadım dediğim türden. Neden? Çünkü yalnız kalanı, yemek yiyeni hep birlikte gömer rahatsızlıklarını konuşurlardı. Ertesi gün aynısını yaptım. Yalnız gittim yemekhaneye. Sahtelikten hoşlanmıyorum eğer yanımdakiler beni geliştirmeyecek bana bir şey katmayacaksa neden yanımda kalsın ki? Bende 2. sınıfım üniversitede ben de aynı durumdayım. Sadece herkesi tanıyor herkesle konuşuyorum. Sadece samimiyet ve güven eksik. Yani özümde yalnızım aslında. Bunu fark ettiğimden beri hiçbiriyle konuşma çabasına girmedim çünkü yapay. Yani bu gayet olağan bir şey. Asosyal yazık demem senin için çünkü aşkta ve dostlukta yalnızlık bir seçim olabilir. Belki de buna zorlanmışsındır benim gibi uygun ortam olmadığı için

Karşındaki insanların mesafeli olması sorun olabiliyor. Ya da sen güvenemiyorsundur. Kendine göre bir arkadaş bulamıyorsundur. Çoğu kişinin öyle maalesef. Ama bu herkesin ikiyüzlü, menfaatçi olduğu anlamına gelmez. Sağlam insan desen, o da çok nadir çıkıyor. Öyle işte...