Hayalinizdeki meslek ile şu an yaptığınız meslek aynı mı?

Vallahi ben calismak istemedigime karar verdim. Sevdigim istedigim bolumu gider keyfen okurum, ilim bilim anlaminda gelismek icin. Hala da okuyorum. 3. Bolumum. Ama calismak bana zaman kaybi geliyor. Yani aslinda demek istedigim fazla calisiyoruz hobilerimize, ailemize, kendimize zaman kalmiyor.

Bazen okul bile benden cok sey almis gibi hissediyorum. Ne zaman okul bitti eve tıkıldım.

Kendimi kesfetmeye, farkinda olmaya basladim. Ben kendimi tanimiyormusum. Hangi kitap turlerini severim, neye yetenegim var bilmiyormusum ya da biliyor ama okul yuzunden falan gelistirecek firsatim olmamis.

Mesela ben 12 yil zorunlu egitim+4 yillik lisans egitiminde kazanamadigim kitap okuma alışkanlığını okul olmadan kazandim. Din kulturu ogretmeninin zorla ezberletmeye calistigi sureleri kendim isteyerek ezberler oldum ve dini konulara, ilim öğrenmeye biraz daha yaklasma amacindayim.

Kucuklukten beri resim olayina yetenegim vardi ama kimse yönlendirmedi. Resim kursuna gittim hoca ilk sunu dedi. Hic egitim aldin mi sen, baya iyi ciziyorsun dedi. Sonra hocayla daha da gelistirdik. Simdi evde canım sıkıldıkca kara kalem olsun, yagli boya vs oyle vakit geciriyorum. Telefondan falan uzaklasmami da sagliyor.

Youtube dan gitar derslerine bakiyorum. Gitar aldim harcligimla. Ocak ayindan beri haftada 1-2 gun cok duzenli olmasa da gitar ogrenmeye calisiyorum. Kursa da gidebilirdim pek insan görmek istemedigim bir donemdeyim. Ve aklimda daha bircok sey var. Bunlari okul var diye ertelemisim. Resim okuyup ne yapacaktim mesela, issiz kalirdim (bircok kisiye gore) simdi baska bolum okudum ettim de ne oldu gokten para mi yagiyor😅

Kendime, yeteneklerime gec kalmisim. Simdiki anne babalar daha bilincli bu konuda ama bizim kusak boyle degildi belki de. Benimkiler degildi en azindan.

Turkce ogretmenimin su kitabi alip okuyun diye dayattigi kitaplar, okuma isinden uzaklasmama neden olmus aslinda. Ve devamindaki yogun ders saatleri, ogrenciyi sabahtan aksama kadar okulda tutmak, eve gelince pert olmak, anca odevleri vs yetistirmek, sinav haftasi sinava calismak, okul ev arasi yillar gitti.

Simdi biraz kendimi bulmusken calisma hayatina girip para da kazansam bu ozgurlukten koparim endisesi tasiyorum. Tamam para kazanmak guzel vs, daha cok imkan saglar belki ama vakit yoksa o parayi nereye, nasil harcayabilirim ki.

Atanmis olsam 8.30-17.00 arasi işte olacagim. Sonra eve gel yemek yap ye, dinlen vs. Ne ara istediklerimi yapabileceğim? Gunumun %90 ı işe gitmis zaten. Nefes almak istesem 20 guncuk izin hakki. Boyle bir hayati goze alamiyorum.

Zaten okula giderken lisede ozellikle 8 ssat ders sabah 8.30 aksam 16.00 te okuldan cikis. Bir seyler yapacak enerjim olmazdi. Işe baslasam, atansam ayni sey olacak. Tamam para tatli, guzel ama ne ilim ogrenecek vaktim olacak, ne bilim, ne hobi.

Yani keske boyle daha sakin bir bolum okusaydim diyorum. Evden calisma imkanlarini dusunuyorum ama onu da tam bulamiyorum.

Eczaci olsaydim kendime istedigim an vakit ayirma imkanim olabilirdi mesela.

Yani kendi isimin patronu gibi olabilecegim bir alan daha iyi olabilirmis para kazanmak icin.

Ama oyle mesai saatleri beni ürkütüyor kendimi kesfederken, farkinda olmami kesfetmis, psikolojim duzelmis, rahatsizliklarim daha iyi hale gelmisken.

Kendi icime donmusken, bu sekilde mutluyken, calismak bana urkutucu geliyor. Bu konforu para olmasa da sevdim. Ya zaten ne kadar paran olursa olsun kendi icinde mutlu degilsen, yaptığın iş seni mutlu etmiyor, hastalandiriyor, strese sokuyorsa paraya ne gerek var ki? Ruh sagligi da cok onemli. Bu konuda da olumsuz biriyken, olumsuz ic sesim varken bunun icinde cabaliyorum.

Benim sivilcelerim falanda okul stresini bitirdikten, diplomayi aldiktan sonra duzelmeye basladi. Okulu hic sevmedim aslinda. Bana zoraki seyler yaptiran bir kurum gibi geldi hep. Istemedigim seyler icin kendimi cok sıktım, strese soktum istemsizce. Bu da beraberinde sıkıntı ve sorunlar, hastaliklar getirdi. Hala da ugrasiyorum kronik bir durumla.

Kendi istedigim sekilde hayata yon verebilgimi, ipleri elime aldigimdan beri daha iyi hissediyorum. Bana iyi gelecek ugraslar, icimde ukte kalmis seylere yönelince psikoljimi daha iyi hisseder oldum. 23 yasina kadar gecmeyen sivilceler söner oldular. 23 yasinda okul bitince hic kpss bile calismadim. Kendime sinavsiz bir sene lutfetmek istedim. Ailem calis, olur ki cok alim olur kacirma vs de dediler. Oldu da ama ben durmak, dinlenmek istedim. Yillar boyu derslerle boğuştum zaten.

Dinlendim, kendimi dinledim, hobilerimi keşfettim, zihnim dinleniyor. Resim yaparken, dikis dikerken vs. Kpss ye de o seneden sonra calismaya basladim ama kendimi sıkmıyorum. Iste dedigim gibi aslinda atanmak istedigimden bile emin degilim.

Tekrar strese girmek, zamanin yönetimini, ipleri elime almisken kacirmaktan korkuyorum. Ben okul, iş vs olunca duzen saglayamiyorum. Isten sonra vs yaparsin desenizde olmuyor bende. Istemedigim bir seye %90 enerjimi verirken nasil mutlu olupta, hobilerimi de mutlulukla yapabilirim ki.

Para da kazanmak tabii ki istiyorum ama bir yandan calisma hayati bana para karsiligi hayatimi, zamanimi, psikolojimi, sagligimi vs satmisim gibi hissettiriyor.

Keske calisma sartlarimiz daha insancil olsaydi. Calisma hayatina girmek, hayalimdeki ya da degil bir meslegi yapmak biraz urkutuyor gibi beni. Aofte tarih okuyorum suanda. Belki ogretmenlik denerim vakti acisindan diye. Hemde tarihe ilgim oldugundan.

Ogretmenligi yapabilir miyim bilmiyorum ama devlette vakti bol olan mesleklerden diye girdim bu yola. Hem para kazanmis olurum hemde belki vaktim kendime daha cok olur diye. Bu konuda emin olmamakla beraber bana da bir bolum okuyor olmak ugras oluyor, bir seyler ogrenmeme katkisi oluyor.

Yani farkinda oldugum seylerden biri de calisma hayatina kendi hayatimi vermemek. Suanda calismak istemiyorum nedenlerini de acikladim zaten. Ha babam zengin de degil. Memur cocuguyum. Iste calisacaksam da nasil daha az calisirim, nasil kendime, hobilerime, sevdiklerime vakit ayırabilirim biraz bunun derdindeyim.

Su dunyadan bir kere gecip gidecegim. Ikinci bir sansim yok. Ne kadar hem kendimi hem dogayi, yaratilanlari kesfedersem o kadar iyi. Bu duruma gec kavustum belki ama kaybetmek istemiyorum. Daha erken kavusmak isterdim

Cocuklugumda ve ergenligimdeki bakis acimi goremedim bu durumlara karsi. Surekli beni mesgul eden bir sistem duzeni vardi cunku. At yarisi gibi, okul, ev sinavlar... Etrafi, kendimi farkedemiyordum bunu farkedebilecek zaman dilimim yoktu. Iste calisma hayatina giripte bunlari kaybetmeye goze alamiyorum Şu an .

Biliyorum calisanlar, calismak zorunda olanlar, gecim saglamaya calisanlar var. Allah yardimcilari olsun. Calismaktan bir seyleri kaciran dolu insan var. Sistemin kölesiyiz maalesef. Keske ogleye kadar calisip sonrasinda kendimiz dahil diger baska seylere vaktimiz olabilseydi...

hayalimdeki meslek avukattı, avukattı da psikolog oldum. yani nedenini ben de bilmiyorum. yıllardır olmasını istediğim bir meslek varken ve bunu ele etme hakkım da varken neden psikolog oldum valla bunu bilmiyorum😂. Yani aslında insan geçmişle şimdiye bakarsa , gelişdiğini göre biliyor. hani daha küçükken avukatlara olan sevgim avukat olmamama az kalma zamanından daha çoktu. yani hayalimdeki meslek sevgisi zamanla azalmış ve sonrada bitmiş, aaaa yok bitmiş diyemem hala da var da artık geç.

Hayal kuran biri değilim ve meslek konusuna 'bakarız' şeklinde bakıyordum. Şimdi 2 tane mesleğim ve 3 getirisi iyi olan hobim var.

1 değil 5 kazanç kapımın olması, kendime hayallerle sınırlar çizmemiş olmamdan mı kaynaklanıyor bilmiyorum tabii ki.