Aşk acımı yaşayacağım, finaller izin vermiyor. Ne olacak böyle?

Gerçekten bende senin adına üzüldüm. Hani o kişi beni hayatından çıkardıktan sonra ölmesinin beni mutlu edecek hiçbir tarafı yok. Biz de 1.5 yıl aynı evde yaşadık ve vok kavga ediyorduk sonunda benden ayrılıp benle sevgiliyken ona sürekli yazan bir kız vardı sürekli de istek atardı o kızla konuşmama izin vermezdi. O kızla takiplesiyorlar.

Zaten baştan beri yedekte tutmuş demek ki o kızı. Senin o kızla konuşmana izin vermemesinden belli bu. Çünkü konuşursan kız sana konuşma sırasında pot kırabilirdi diye risk almak istememiş çocuk ikinizi konuşturarak. Aynı evde yaşadığınız için biraz düzen bozmak istememiş de olabilir ama bir süre sonra bazı şeyler yolunda gitmeyince seni kırmış. Ayrıca aynı evde yaşadığınız için artık sıkılıp yeni maceralara atılmak istemiş de olabilir. Niyetim canını yakmak değil ama erkek milleti bu. Bazı erkekler daldan dala maceradan maceraya atılmadan duramıyor ne yazık ki. İlahi adalet var kuzum, emin ol kırdığı yerden kırılacak. Belki şu an senin için kendi hayatına bakıp kendinle ilgilenmek çok zor geliyor ama bunu yapmak zorundasın. Çünkü sen her şeyden değerlisin bunu unutma. Yıllar sonra dönüp geriye baktığında bu anları gülümseyerek ne tecrübeler yaşadım be diye düşünerek hatırlayacaksın🙏🏻😊

Cok teşekkür ederim. Yaklaşık 4 aydır baya yıkık biriydim. Uzun ilişkiden çıktıktan sonra sanki o kişi ölmüş gibi bir his yaşıyorum. Bir de sürekli alışkın olduğum biri aynı evde yaşıyorsun gün geliyor bir anda ayrılma kararı alınıyor bu bizim isteğimiz dışında yapılıyor. Ben birkaç kere yazmıştım ona ilk zamanlarda ve bana en son sen bela mısın seni engelliycem demişti bende ona kalbimdeki acı sana acı yapana kadar mutlu kal hoşçakal yazmıştım. Yani artık bir ilişki istemiyorum. İllaki ilerleyen zamanlarda ne olur bilemem. Şu zamanda beni annem teselli ediyor vok üzülüyorsun dimi kızım diyip bana sarıldı. O da farkında ağlamadan da duramıyorum. Ama öldürmeyen acı maalsefki güçlendirmek zorunda kalıyor. O kişiyi hiç yokmuş gibi davranmak zorundasın ve onun bu düşüncesine saygı duymak zorundasın. Hayat çok zor ben yeni yeni anlıyorum. Dilerim herkes hakkettiği hayatı yaşar.

Canım benim🌸 benzer duyguları yaşamış biri olarak seni o kadar iyi anlıyorum ki. Duygularımla oynandığında sanki o koskoca dünya yıkılmış da ben dünyanında altında kalmışım gibiydi (mecaz anlamda değil, gerçekten o koskoca dünya üstüme devrilmiş ve dünyanın altında ezilmişim gibi ağır bir duyguydu) ya da o kişinin ölüm haberini almışım gibi de diyebilirim tarifi öyle zor bir duygu ki ne hissettiğini çok iyi anlıyorum bak laf olsun diye değil, gerçekten çok iyi anlıyorum. Ben de sürekli içime atmaktan bir süre sonra en basit çok farklı bir şeye sinir krizi geçirirdim sürekli. Erkeklere hep ön yargılı yaklaştım yaşadıklarımdan sonra. Ama şu an güçlü durmak zorundasın, emin ol yıllar geçtikçe duyguların iyileşecek. Ve yine emin ol o seni yıllar sonra hatırlasada hatırlamasa da ilahi adalet işleyecek ve sana yaşattığının aynısını yaşayacak. Başkaları da onu kıracak, değersiz hissettirecek. Yıllar sonra bunlara şahit olmuş biri olarak sadece akışa bırakmanı öneriyorum. O sana kendi gücünün farkına varman için sana öğreten oldu ve senin hayatındaki rolü bitince de gitti, böyle düşün. Hiçbir şeyi zorla oldurmaya çalışma. Ayrıca kafanı dağıtacak işlerle meşgul ol. Örneğin resim yapmayı seviyorsan resim kursuna/workshopuna git. Youtubedan özdeğer/özsaygı meditasyonları yapmanı da öneririm. Böyle böyle acın daha hafifleyecek ve yıllar geçtikçe duyguların tamamen iyileşecek. Karşı taraf ise bu süreçte yaşattığını yaşayacak, akışa güven ve gör🌸🌸🌸

Ben üniversite öğrencisiydim Ankara'da okuyordum. Onla birlikte kalıyorduk. Kendisi aselsan da mühendis. Bende bilgisayar programcisiyim. Bir gün beni karşısına alıp annem çalışmayan gelin istemez çalışmak zorundasın demişti. O zamanda alttan Derslerimi vermeye çalışıyordum. Her neyse bir işe girdim ve işe yetişicem derken yüzüm yürüyen merdivenlerin arasına girdi şu anda yüzümde bir iz var ondan geriye kalan tek acı şey. Her neyse benim okulum bittiği için memlekete döndüm. Ondan öncesinde beni annesi tanımak istemiş. Annesi babası ve babaannesiyle tanıştım. Annesi beni bir sürdü beni beğenmediği okadar belliydi ki suratıma hiç gülmedi. Neyse ben heyecanla sevgilime annene sor beni beğenmiş mi dedim annesi de çirkin değil maşallah demiş kısacası beni beğenmemiş yani. Neyse ben sevgilime neden annen bana böyle diyor dedim suratıma da gülmedi dedim. O da beni teselli etmeye çalıştı ama bak sana sarıldı sevmediği insanlara sarılmaz gibisinden. Ve bana senle ben okadar da güzel değiliz demişti. Bu kalbimi çok kırmıştı. Ondan sonra benle sevgiliyken sürekli bir kızı begeniyordu Bende buna beğenme diyordum, arkadaş ortamında sürekli arkadaşlarının sevgilileri bunun vozolunu ağzına alıyordu Bende rahatsız oluyordum onunla kavga ettik o da bana sen beni yönetmeye çalışıyorsun ama beni yonetemezsin beni kafandaki kişiye dönüştüremezsin dedi. Ve benden ayrıldı.

İnan daha da üzüldüm şu an bu yaşadıkların için. En acısı da onlar için emek vermemiz, bir şeyler yapmamız, bir şeyler yapmak için kendimizden ödün vermemiz fakat emeklerimizin boşa çıkması. O kırılan gururunu, hassaslaşan kalbini, yaşadığın hayal kırıklığını tüm hücrelerimle hissediyorum inan buna. Ama bu hikayede almamız gereken mesajlar var. Zaman geçtikçe bunu daha iyi anlayacaksın. Biz kendi hayatımızdan/kendimizden ödün vererek karşı tarafı memnun etmeye çalıştıkça, Allah tarafından ya da evren tarafından (ne demek istersen) o kişiler hayatımızdan uzaklaştırıldı ya aslında bize verilmek istenen mesaj ne biliyor musun? "Hiç kimse ama hiç kimse senden daha değerli değil. Başkasını memnun etmek için olmadığın birine dönüşme. Başkasına verdiğin değeri ilk önce kendine ver. Başkası için kendi hayatını ikinci plana atma. Ne yapıyorsan ilk önce kendin için yap. Karşı tarafa duyduğun saygıyı önce kendin için duy." bu dediklerimin üstüne detaylı düşünmeni öneririm. Ayrıca özsaygı ve özdeğer konularını araştırırsan ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksın. Gerekirse bu konular üzerine meditasyon yapmanı tekrar tekrar öneririm. Umarım bundan sonra hayat hep yüzümüze gülsün. Unutma, biz çok değerliyiz❤️

Suratımı bir görsen gözlerimin ardındaki o acıyı bir görseydilrr düşmanım bile bana acırdı. Bakışlarım değişti artık gözlerimin içi gülmüyor bakışlarım artık acınası, kırgın inanır mısın her gün ağlıyorum gözlerim artık okadar şiş ki kendimi toparlayamıyorum ama bunun psikologla da geçeceğini düşünmüyorum. Kalbimin acısını ben dindiremezken aklımdaki yaraları ben susturamazken başkası nasıl bana merhem olur ki? ya ben o kişiyle 1.5 yıl aynı evde yaşadım. Gözlerimi her kapattığımda onu görüyorum ona okadar kirginimki rüyalarıma geliyor belki onu affetsem hiç rüyalarıma gelmez ama ben aklımla affetsem kalbimle affedemiyorum. Yani bilir misin bilmiyorum şu boğazın yumru olur hani? Hani gerçekten en diptesindir. Sanki koskoca dünya senin üstüne düşmüş tüm hücrelerin bir okadsr üzgün. Sevdiğin kişiyi diri diri kalbine gömüyorsun. Üstelik bir de onu unutmak için bir çaba göstermek zorundasın güçlü olmak zorundasın onun kararına saygı duymak zorundasın. Böyle bir yük Allaha düşmanımın başına vermesin. Gözlerim durmuş bakışlarım bir okadar umutsuz dünyadayım ama yaşamaya değer bir şeyim yok.

Aynı duyguları hissettim, tüm tarif ettiğin her şeyi en dibine kadar yaşadım. Ama senin acın daha çok yeni o yüzden toparlanamayacak gibi hissediyorsun. Toparlanacaksın. Sadece biraz zaman alacak ama toparlanacaksın... İlk öncelikle kendin için yaşamayı öğreniceksin, bu senin kendine değer vermen için/kendi değerinin farkına varabilmen ve başkası için kendini değiştirmemen gerektiğini anlaman için bir imtihan. Zamanla yaraların iyileşecek. Sana burdan kocaman sarılıyorum. Ve tekrar söylüyorum, sen çok değerlisin bunu sakın unutma ✨

Teşekkür ederim 😖