Tatbaktaki asiri kanser eden işim?

1 aydır tatbakta calisiyorum ve kanser oldum resmen, sabah gidiyoruz kurabiyeleri tek tek dizip millete yine keyiflerine gore tek tek koyup veriyoruz, kimse kendi almaya tenezzül etmiyor, herkes özel hizmet bekliyor, kasiyer arkadasimizi zaten bizden once kanser ettiler, elli kere fikir degistirip iade edip tekrar alan varmış, her gün pasta geliyo onlari koyuyoruz, urunleri duzenliyoruz, dolaba tatli konup skt ler kontrol ediliyo, surekli dukkanda 6 kisi yetisemiyoruz, hepimiz lokuma, cikolataya, tatliya, kasaya, tartiya, kurabiyeye, pastaya bakmaya calisiyoruz. her gun dubalara kuruyemiş dolduruyoruz, o kadar agir ki canimiz cikiyor, ama millet o sirada doldurmayi bırak da ürünümü tart diyor, bazilari da bekliyor dolsun da taze alayim diye zaten her gun dolduruyoruz, kasap et derdinde koyun can misali, bir de gelip zaten yarisina kadar dolu olan cekirdegi sirf taze olsun diye daha dolduracak misiniz diyorlar, yerleri süpürüp siliyoum, kimse cekilmiyor, yan tarafta da giris olmasina ragmen süpürdügum yerden girmeye calisiyorlar zorla. Elimde yukler var, kimse yer acmiyor, herkes kendine musluman sanki, orada lokumlar var, bana diyor ki bana acik lokumlardan koy ama kapali lokum kabına koy, oldu emredersiniz, tatli veriyoruz, zorla taze mi diye soruyorlar, tazedir diyorum, bugun gelmistir dunku değildir dimi diyor, bugün gelmistir diyorum inanmiyor, en sonunda abi ister al ister alma deyince sikayet ediyor, her cikista dubalarin ve her yerin camlarini silip yeri supurup siliyoruz, pasta dolabi siliniyor her gun, surekli sevkiyat tasiniyor ama paraya gelince 2 milyon lira prim kotası varmis, verecekleri prim zaten 1500, yol zatem vermiyolar, 11 saate calisiyoruz, yilbasinda 13 saat calistirdilar, ve verdileri sadece asgari ucret ve 2000 yemek parası ve en dusuk sigorta, anlayacaginiz hayatim mahfoldu eve geliyorum 2 lokma zor yiyip uyuyorum, ne sosyal hayat ne aktivite hicbisey kalmadi, resmen kendimi kole gibi hissediyoum, cidden oyle degil mi