Herkes üniversiteye gidiyor, ben evdeyim. Kendimden nefret ediyorum, ne yapabilirim?

Bu sene dgs ye girdim. Açıktan iki yıllık bir bölüm okudum mezun olmam için birkaç dersim kaldı. Lisede çalışkan, başarılı biriydim. Akademik açıdan bir yerlere gelme hevesim vardı. Ders çalişmaktan başka bir seçeneğimin de olmadığının farkındaydım ve bunada razıydım. Herneyse Açıktan okuduğum için pişmanım. Ailemden pek destek görmedim bu konuda ama milletin ağzına baktığım için pişmanim. Dgs ye girdim işte olmaz kafasındaydım ama puanım İstanbul uzaktan ve gaziantep üniversitesini tutuyodu. Başka şehirleri de tutuyodu ama yakın zamanda istanbuldan taşındık ( sınıra yakın bir yere) Şehir dışına iznim yoktu kısacası. Gaziantepde yakın diye düşündüm ve ulaşımın nasıl olduğunu vs sordum ailemden öğrenmelerini istedim örgün gitmek istediğimi söyledim ( ben istanbuldayım, henüz gitmedim) Onlar uzaktan devam etmemden yanaydı. Bu sebepten mi bilmiyorum ama beni cididye almadılar gibi hissettim çünkü bu sorularımın cevabını alamadım. Bazı olaylar oldu işte ve sonuç olarak ağlayarak, İstanbul uzaktan yazdım o çıktı. Kendimi çok geride kalmış hissediyorum. Herhangi bir sosyal ortamım yok sırf bu sebeple de istiyordum artık kabuğumu kırmak rahat biri olmak istiyorum. Sonuçta örgün olarak gidenler benden daha önde olacak ve uzaktan eğitimi adam yerine koyan da yok. İçimde kaldı fakülteye gidip ders dinlemek istiyordum. Arkadaşlarımın olmasını istiyordum en azından ufakta olsa hayatımda güzel şeylerin olmasını heyecanın olmasını vs. Sürekli kendimi karşılaştırıp duruyorum insanlarla. Lisedeki arkadaşlarım üniversiteye gidiyor ben evdeyim. En dipte ben mişim gibi geliyor. Hiç böyle hayal etmezdim bu yılları. Tüm bunların sorumlusu da benmişim gibi geliyor. En başta yanlış bir karar vererek herkesin ağzına baktım. Kendimden nefret ediyorum.