Okul hayatından bahseder misin?

Çok karışıktı, şöyle bir bakıyorum da diploma adında bir kağıda muhtaç olduğumuzu lanse edip, tüm ömrümün bir sınava bağlı olduğunu anlatan ve okumazsam ve toplumun güzel dediği için güzel sanılan bir mesleğine sahip olmazsam kimsenin yüzüme bakmayacağını aşılamaya çalışan onca insana teşekkür ediyorum sadece. Onlar bunları aşıladıkça ben uzaklaştım, uzaklaştıkça kendi kendimi geliştirmeye çalıştım. Şu an sahip olduğum edebi ruha, herkesçe kabullenilmiş yüzeyselliğin aksine indiğim bu derinliğe, farkındalığa ve muazzam detaylarda bulduğum gerçek güzelliklere onlar sayesinde sahip oldum. Tek pişmanlığım benden fazla okuyup, mevcut eğitim düzeninde başarılı sayılan herkesten fazla kazanıyorum. Ve bunu istediğim için değil, onlara yanılıyor olduklarını göstermek için yapıyor olmamdı. Kendimi ister istemez resmi bir kanıt çabasına soktum sanırım, oysa ona gerek duymadan çok daha mutlu olacağım bir mesleğe sahip olabilirdim. Onlara göre hep kaybeden bendim, kazanmışım. Bu konuda ise kazandığımı düşünen onlar ama ben ise kaybettiğimi düşünüyorum.

Öğretmenlerin kişilik olarak iyi gördüğü biriydim.
Sıranın en arkasında otururdum, sevmediğim derslerde uyurdum.
Okulu hiç sevmezdim falan.
Dersleri kopyayla geçerdim genelde