İç Mimarlık mesleği hakkında ne düşünüyorsunuz?

fesat insanı tanımak kolaydır; ancak insanın kendindeki fesatlığı keşfetmesi, yüzleşmesi ve anlayışla karşılaması, kökleri birbirine geçmiş sarmaşığı tek tek çözmesi gibi.

benim fesatlık hikayem şöyle. ne zaman ilişkimde istediğim istikamette yolunda gitmeyen bir şeyler olsa içten içe homurdandığımı fark ettim. farkındalıkla üzerine gitmeye başladım. bayağı bayagı fesatım ben. karşımdaki sanki dünyanın en kötü insanı ve bana sırf kötülük yaşatmak için karşıma çıkmış. hakkında pis düşünmekle birlikte artık enerji düzeyinde bu düşüncelerimin karşı tarafa iletildiğinden eminim.
niye böyleyim diye düşündüm? çekirdek ailemden başlayarak hayatımı gözden geçirdim. sevgiyle ve kişisel karakterim desteklenerek büyümediğim için hayatımdaki hiç kimsenin bana iyi niyetle yanaşabileceğini düşünmüyorum bilinçaltımda ve bana yaklaşan herkesten göreceğim olası kötülükleri bilinçaltım saymaya başlıyor. bir nevi savunma mekanizması. sonra da kendini gerçekleştiren kehanet misali olaylar gelişiyor.

3 ders çıkardım:
-öncelikle fesat kötü düşünceler beni yaralıyor ve yoruyor.
-sonra gerçekten hayatıma katkısı olabilecek insanları da sırf bu yüzden kaybetme riskim var.
-benim sınırlarım yokmuş; saygı; sevgi; maddi; manevi nerede durmam gerekir, başkaları ne kadar sınırı geçebilir, hiç ölçü koymamışım. duruma göre; kişiye göre. kendime sınır çizip hayatıma girecek insanları eleme hakkım olduğunu hatırlattım kendime. fesat olup, kimden ne zarar geleceğini hesaplayıp kötü düşünüp kendimi ve herkesi üzmek yerine, karakterli olup sınır ihlalı yapanı uyarmak ve yapıcı adım atmak yeni izleyeceğim yol.

bence her duygu insana ait; sevgi gibi, umut gibi, fesatlık ve kıskançlık. hepsini sahiplenmek ve anlamlandırmak bütünleşmeye giden yola açılıyor...