Öğretmeninizden ne duydunuz da yıllar boyu unutamadınız?

Kucuken öğretmen olmak isterdim ama karsilastigim öğretmenler beni hem okuldan, hem derslerden, hem bu meslekten o kadar soguttular ki 40 yil boyunca yapacagim meslegin öğrenci/okul odakli olmasini istemedim.

Ilkokul 3. sınıfta erkek sınıf öğretmenim bir matematik sorusunu yapamadığımdan dolayi herkesin icinde ve tahtanın önünde bana şöyle demişti baban seni dövdü mü hiç dedi. Yok dövmedi dedim. Hic mi dedi evet dedim o yuzden boyle olmuşsun biraz daha nasil cozecegini anlatmama ragmen cozemezsen ben döveceğim demişti. Bundan sonra matematige küstüm. Babama da bir sey diyemedim olay cikarirdi cunku.

Herkes her dersi anlamak zorunda degil keske egitim sistemi, sinav sistemi ve hocalar da anlasa bunu. Matematigi hicbir zaman anlamadim ama anlamasamda çalışsam bazi konulari yapabilirdim ama buna bu tarz eğitimci engel koymustu beni rencide ederek.

Sonra lisedeki erkek matematik hocamda alan sectiginde git dil seç, dil sınıfına git demişti. Ben ise hukuk istediğimden hukuk sözel bir bolum olsa da tm den aldigi icin tm ye gitmistim. Adam bana tm alanini sectikten sonra her ders neden geldin ki diye bakti hep. Derste beni ezdigi de cok oldu.

Üniversite zaten hocanin fazla oneminin kalmadigi bir yer oluyor kisiligin oturmus oluyor. Bunun dışında kalan 12 yillik egitimimde hayatima dokunan, bana yon veren, kizim sen şu konuda iyisin bu yönünü geliştir diye öğüt veren hicbir ogretmenim olmadi. Hic iyi anim yok hocalarla oyle sessiz sakin, sinifta dersi dinleyen bir ogrenciydim.

Gercekten anne baba bir cocukta önemliyse öğretmen kisinin hayatinda 3. önemli kisi. Bazi ögretmenler o kadar ozguvenini kırıyor ki insanın hayatini etkiliyor. Guzel soz kullanmak varken incitince eline ne geçiyor?