Hiç arkadaşlarınızın yazılarını gördünüz mü?

Gördüm.
Hayran kaldım. Kitapları, makaleleri..
Üniversite yıllarımda al takke ver külah gezip tozduğum can dostlarım, dalgasını geçip gülmediğimiz insan kalmayan anlarımız..


Bir gün kitap yazmak konusunda konuşuyorduk akademisyen olan bir arkadaşımla. Telefonu kapattım bunun adını girdim google a pek çok kitabı karşıma çıktı😂 Allahım yahu mütevazılıktan ölecek aynı ben:) bana yazdığı kitapları söylemiyor:) fakat konulardan bahsediyor. Konuyla ilgili fikirlerimi sorup beni konuşturuyor; yazılarını gönderip okutuyor. Sonra bunların kitaplarını gördüm. Kısacası evet prof. arkadaşlarımın kitaplarını , makalelerini gördüm.


Çok iyiydi. Ben; okurken eğer istediğim konuysa okuduğum şey başka bir dünyaya geçerim. Benim dünya değiştirmeme sebep olan konulardı. Bazen yaşadığım dünyadan sıkılıyorum. Her şey çok boğuk ve insanlar sığ geliyor. Sanki donuk bakıyor gözleri dünyaya. Söylenileni anlamayan zeka yapıları beni onlarla konuşmaktan men ediyor. Zaten anlamayacak olan bir zekaya kendini göstermeye gerek yok diyorum. İşte böyle zamanlarda o yazıları okuyorum. Arkadaşlarım ve arkadaşlarım gibi insanların yazılarını kitaplarını. Ama onları okurken şunu da bilerek okuyorum hepsinin yazılarında bir eksik var. Her şey var ama sadece benim hissettiğim 1 şey yok. Titreşimsel ruh teması.. Kalpten kalbe aktarım. Çünkü kalpten kalbe yol vardır. Ve onu okuyan insanlara bu geçer. Bu yüzden tüm arkadaşlarımın yazdıklarını okurken bu aktarımda eksik kaldıklarını görüp üzülüyorum. Bunu yapacak tek kişi olana bana da yalvarıyorum yazmam için.. inşaallah bir gün ben yazarım. Ve o aktarım tamamlanır.


#su