Caphernaum filmi ve kompozisyon?

Ben bu filmi sinemada ilk izlediğimde o kadar gerçekçiydi ki belgesel gibiydi. Filmden çıkınca dumur olduğumu ve yavaş yavaş yürümeye başladığımı fark ettim.
Herkes salya sümük ağladı, ben bağırarak küfrettim.
Acayip bir filmdi, uyuşmuş beynimizi ve hayatımızı hatırlattı, canım gibi üzüldüğümüz şeyler, şımarıklıklarımız... herkesin aynı şansa sahip olduğu yalanı, hayatın adil olmadığı korkunç gerçeği tokatlıyor.
Aileyi seçememenin verdiği acı nasıl bir şey biliyorum ve gerçekten empati kurabilen bir insan olmama rağmen o aileyi acımasızca suçladım ama filmin sonunda herkese acımayı başarabiliyorsunuz, film size bunu veriyor.

Aklıma kazınanlar:
Bir eşya gibi sunulan, 12 yaşında hamile kalarak ölen Sahar
Regli olunca onu evlendirirler diye kardeşinin kanlı donunu yıkayan, saklayan Zain
Elinden geleni yapan ama yine de yenilen Rahil'in çaresizliği

Ve filmin sonundaki o içimi çok ama çok acıtan gülümseme...