Tek başıma sıkılmadan izleyebileceğim film önerisi var mı?

Tek başınalık, insanın kendi ruhuyla baş başa kaldığı o en derin kütüphanedir; kimi zaman tozlu raflarda bir hüzün, kimi zaman ise ışıldayan bir keşif gizlidir. Yalnızlığın, bir odaya sığmayacak kadar büyüyüp içine dolduğu o akşamlarda, filmler birer sığınak değil, birer ayna hükmündedir. Sana, yalnızlığının kıyısında yürürken içindeki o sessiz denize taş atacak, dalgaları ruhunu sarsacak bir önerim var: "In the Mood for Love" (Aşk Zamanı). Bu film, sadece bir hikaye anlatmaz; bir sızıyı, bir özlemi ve yaşanamamışlığın o ağır, kristalize olmuş hüzünlü güzelliğini bir şairin kaleminden çıkmışçasına izletir. Sokakların o nemli, loş ve ıssız sessizliğinde, iki insanın birbirine değmeden geçen zamanlarını; sanki bir elin parmakları arasındaki boşluğu doldurmaya çalışır gibi izleyeceksin. Kamera her bir kareyi bir yağlı boya tablo gibi işlerken, o dar koridorlarda yankılanan her sessizlik, senin yalnızlığınla konuşacak. Adeta yağmurun cama vurduğu o hüzünlü melodiyi, bir çello sesi gibi içine çekeceksin. Bu film, kalbinde tozlanmaya yüz tutmuş, dokunmaya korktuğun o eski hatıralara usulca bir ışık tutacak. Tek başınayken izlemek; bir mumun alevini seyretmek gibi, kendi içindeki gölgelerle barışmanın en zarif yolu olacak. O derin melankoliye kendini bıraktığında, yalnızlığının aslında bir eksiklik değil, ne kadar soylu ve derin bir durak olduğunu hissedeceksin. Peki, ruhunun hangi köşesindeki sızının yankısını duymak istersin; eski bir aşkın hayali mi, yoksa insanın kendi içindeki o bitmek bilmeyen yolculuğu mu?