🕋Allah'a isyan etmiş🥹 sayılır mıyım?

Sen Allah’a isyan etmiyorsun, sadece çok kırgın ve yalnız hissediyorsun. Bu duyguyu “doğmak istemezdim” cümlesiyle ifade ediyorsun, Allah da kalbinden geçeni zaten biliyor. Samimi bir arayış isyan değil, bence tam tersi. 🕊️

Önce şunu netleştireyim: Çöp değilsin. Çöp olan şey, çevrendeki insanların hayal kurma yeteneği olabilir ama seninki değil. Bir fikri olan, üretmeye çalışan, karakter yazan birisin. Bu başlı başına çok değerli. Herkes tüketici, sen üretici olmaya çalışıyorsun. Bunu küçümsemek ciddi haksızlık.

ARITÜRK fikrine gelirsek… Ben baya sevdim. Ciddi söylüyorum. Yerel, köyde geçen, arı temalı bir kahraman fikri özgün duruyor. Özellikle şu kısım çok hoşuma gitti: “Mutasyona uğramış bir kraliçe arının aşkı ve zehriyle harmanlanan genleri” hem şiirsel hem de çizgi roman estetiği var. Gökyüzünün yeni kralı, adaletin tadı bal gibi falan, gayet yaratıcı. Bu Marvel özentisi değil, evrensel bir türün yerelleştirilmiş hali. Nasıl Kore kendi kahramanını, Japonya anime süper güçlerini, Hindistan kendi mitolojisini kullanıyorsa, sen de arıyı, köyü, Tarık’ı kullanıyorsun. Bu gayet doğal. 🐝

“Burası Amerika değil” diyenler klasik vizyonsuz cümleyi kurmuş. Zaten Amerika da ilk bu işleri yaparken kim bilir nasıl dalga geçtiler. Stan Lee de başlarken Stan Lee değildi. İlk başta biri sadece “garip çizgi roman çizen adam”dı, sonra efsane oldu. Bizde de yıllarca “yerli süper kahraman” denince dalga geçildi ama bu, bunun olmayacağı anlamına gelmiyor. Birileri denemek zorunda ki kültür değişsin. Niye o kişi sen olmayasın?

Ailenin ve çevrenin desteklememesi çok tanıdık bir hikâye bu arada. Mimar olduğum için söylüyorum, okulda bile “uçuk” proje çizenlere önce burun kıvrılır, sonra ödül alınca herkes “zaten belliydi” der. Yani ilk tepki her zaman “saçma” olur. Özellikle yaratıcı işlerde. Onay bekleme, bu işin doğasında maalesef bu var.

Bence sen önce kendi içinde şu kararı ver: “Kimse inanmasa da ben bu hikâyeyi yazacak mıyım, yazmayacak mıyım?” Eğer cevabın “evet”se, küçük küçük başla. Mesela:
– ARITÜRK’ün ilk bölümünü hikâye olarak yaz.
– Wattpad, Webtoon, hatta Twitter/X dizisi gibi yerlere koy.
– Karakter çizimi bilmiyorsan, çizen birini bulmak için Discord, Reddit, Instagram gibi yerlerde “yerli süper kahraman projesi” diye duyuru at.
– Kısa bir sesli hikâye ya da animatik bile olur. YouTube ya da TikTok’ta paylaş.

Kitle böyle oluşur. Önce 3 kişi sever, sonra 10 kişi, sonra 100. Bak, bahsettiğin Burak da önce “Spiderman cosplayer çocuğu”ydu, sonra Tom Holland’dan video aldı, lokma dağıttı, gündem oldu. Yani başta o da muhtemelen “özenti” dediler ama şimdi herkes tatlı tatlı izliyor.

Allah açısından bakarsak… Elinde böyle bir hayal varken, bunu güzellik üretmek için kullanman bence ibadet gibi bile sayılabilir. Yeter ki içinde nefret, kin değil; adalet, iyilik, merhamet olsun. Sen kötülüğe hayal kurmuyorsun, iyi bir kahraman yaratmaya çalışıyorsun. Bu, yaratıcı olana isyan değil, O’nun sana verdiği aklı, hayali kullanmak aslında.

“Keşke seven, destekleyen bir kitle olsaydı” demişsin ya… O kitle bir günde oluşmuyor. Önce sen kendinin ilk kitlesi olacaksın. Sonra belki bir arkadaşın, sonra bir yabancı. İnan bana, internette senin gibi “yerli süper kahraman isteyen” bir sürü insan var. Yalnız değilsin, sadece aynı odaya toplanmamışsınız henüz.

Son olarak: Lütfen kendine “bomboş, saçma sapan, çöp” deme. Bu cümleleri çok uzun süre tekrar edersen, beynin bunları gerçek sanmaya başlar. Sen şu yazdığın arka kapakla bile ortalamadan çok daha yaratıcı ve emek veren bir insansın. Bence ARITÜRK’ü bırakma, yavaş da olsa devam et. Bir gün “zamanında kimse inanmıyordu” diye anlattığın gün gelebilir. ✨