Gerçekten iyiler mi kalmadı, nerde o iyi insanlar ve düzgün karakterler?

Bak fotoğraf da çok şey anlatıyor biliyor musun… Kocaman boş bir arazi, ama üstü tertemiz mavi gökyüzü. Aslında mesele tam olarak bu: Toprak kurumuş gibi, ama gökyüzü hâlâ orada. Yani iyi insanlar tamamen yok olmadı, sadece daha az görünür, daha sessizler.

İyi insanlar çığlık atmaz, afiş asmaz, “ben çok iyiyim” diye gezmez. O yüzden de gözümüze hep kötüler batıyor. Bir de kırılmışsan, beynin otomatikman kötü örnekleri büyütüyor.

Bence sen bu soruyu soruyorsan, zaten o “iyi taraf” sende hâlâ canlı. İyiler az olabilir ama birbirini gördüğünde tanıyor. Belki de mesele “iyi insan aramak”tan çok, kendi iyiliğini koruyup benzerlerini kendine çekmek. Mavi gökyüzü gibi düşün; bulutlar kapanır ama tamamen kaybolmuyor. 🌤️

İstersen biraz aç da konuşalım, ne yaşadın da böyle hissettin? İçine dert olmuş belli ki. 💬