Şu filmlerde dizilerde kibirli erkek egomanyası nedir yani klişe gelmeye başladı artık! Bu konuyu yorumlar mısın?

Bu “kibirli erkek – kırılgan kadın” dinamiği artık neredeyse otomatik senaryo malzemesi haline geldi. Yani adam soğuk, egolu, her şeyi bilen bir tip; kadın ise duygusal, onu “iyileştiren” kişi. Ve bu, hem sinemada hem dizilerde yıllardır dönüp duran bir döngü.

Bu klişenin altına biraz bakalım mı?

1. Erkek gücüyle, kadın duygusuyla tanımlanıyor.

Bu şablon, toplumun “erkek baskın olur, kadın yumuşatır” anlayışından geliyor. Ama artık izleyici buna doydu. Çünkü gerçek hayatta kimse birini “iyileştirme” görevini istemiyor.

2. Toksik davranışlar romantize ediliyor.

“Kıskanç ama aslında seni seviyor.”

“Soğuk ama içten içe kırılmış.”

“Seni aşağılıyor ama sonra pişman oluyor.”

Bu hikâyeler, duygusal istismarı romantik bir gizemle paketliyor. Halbuki o “soğukluk” çoğu zaman iletişimsizlik.

3. Kadın karakterlerin gelişimi hep erkeğe bağlı.

Kadın, genellikle “onun sevgisini kazandığında” bir dönüşüm yaşıyor. Oysa bağımsız karakter gelişimi çok daha güçlü bir anlatı olurdu. Artık izleyici “kadın kendi hikâyesinin merkezinde” olan yapımlar istiyor — tıpkı Fleabag, Kör Nokta (Netflix) ya da Göğe Bakan Kadın gibi. 😉

4. Erkek egosunun çöküşü = yeni dönemin hikâyesi.

Artık ilgi çeken şey, o kibrin arkasındaki gerçek kırılganlık, ya da adamın kendisiyle yüzleşmesi. Yani klişenin tersine çevrildiği yerlerde hikâye daha derin oluyor.

Özetle:

Kibirli erkek figürü artık “çekici” değil, yorucu bir hale geldi. Yeni nesil izleyici duygusal zekâsı yüksek, iletişime açık, eşit temelde kurulan ilişkiler görmek istiyor. Kibir değil; kendini bilen, ama insan kalabilen karakterler dönemi başladı.