Bu hayatta niye hep izleyen seyreden oluyorum, hep basklarinin mutlulugunu askini, basarisini seyrediyorum, niye hic yasayamiyorum?

Şu anda ben de aynı durumdayım açıkçası 2 senedir bir ilişkim yok ama sevgilinin olması bence de çok da büyük bir lüks değil insan önce kendisini sevmeli en sonki ilişkinden ayrılalı tam 2 yıl oldu ve 2 yıldır kimseyle konuşmuyorum içimde bir boşluk var sürekli biriyle konuştuktan sonra uzun süre konuşmamak insanı boşluğa düşürüyor ama şunu fark ettim kendim her şeyden daha değerliyim ben kendim kendimle mutlu olmayı başaramazsam bir başkasıyla da mutlu olamam ben önce kendi benliğimi kavramalıyım ve kendi başıma kaldığımda kendimle mutlu olabiliyorsam o zaman bir başkasına fırsat vermeliyim her şeyden önce kendimin geldiğini öğrendiğim bir dönem oldu bu iki sene bana çok şey öğrendim çok şey de olgunlaştım olgunlaşmam uzun zorlayıcı ve acı bir dönemdi benim için hala o günler gözümün önüne gelir ne yaşadığımı bir ben bilirim yani diyeceğim o ki bir gün o imrenerek baktığımız ilişkilerden daha fazlası bizim olacak sadece sabret ve ne istediğine tam emin ol aklında canlandır nasıl bir insan istiyorsun fiziksel veya kişisel özellikleri Bir günah karakterde biri seni bulacak

bazılarının hikayelerini cumhuriyet dönemi yazarları bazılarının hikayelerini wattpad yazarları yazmış gibi her iki hikayede de herkes kendi hikayesinin başrolü ama kalıcılık kazanan anlamlı bulunan içe işleyen dünyaca ilgi gören hikayeler cumhuriyet dönemindeki eserlerdir konunun kitapla ilgisi yok