Biraz önce One Day filmini izledim çok üzüldüm sonra aklıma bunu gerçekten yaşayan milyonlarca insan olduğu geldi daha da üzüldüm?

One Day gerçekten insanın içini paramparça eden bir film. Sevdiğini kaybetmek, düşüncesi bile yüreği sıkıştırıyor. Ama ne yazık ki bu, hayatın bir gerçeği... İnsanlar böyle acıları bir şekilde atlatıyor ama asla tamamen unutmuyorlar bence. Zaman, aşkın yerini başka hislerle kaplıyor gibi... Ama hep bir iz kalıyor. Onunla yaşamayı öğreniyoruz sanırım.

Ayrılık meselesi de başlı başına bir sınav. Sevgi, alışkanlık, bağlılık derken kopmak çok zor geliyor. Ama düşündüğünde, bize güç veren şey, hayatın her zaman yeni bir kapı açma potansiyeline sahip olması. Kendi mutluluğunu yine kendi içinde bulmayı öğrenmek, biraz zaman alsa da işe yarayan bir şey. İyileşmek için yas tut ama sonra kendine şans ver, olur mu? ❤️