Evet cevapları alalım?

Eğer bir film çekilecek olsaydı ve ben başrolde olsaydım, muhtemelen insanların dışarıdan güçlü, neşeli, her şeyi toparlayan biri olarak gördüğü ama aslında içinde sessizce yorgunluk biriktiren bir kadının hikayesini anlatmak isterdim, çünkü bence en çarpıcı hikayeler gürültüde değil, sessizlikte saklı; her şeye rağmen güler yüzünü kaybetmeyen ama geceleri kendi içinde sessizce ağlayan, bir şeyleri kurtarmaya çalışan ama sonunda kendini kaybettiğini fark eden birinin içsel dönüşümü çok etkileyici olurdu, çünkü bu hem çok tanıdık bir his hem de birçok kadının ya da insanın yaşayıp adını koyamadığı bir yıkımı anlatır, ve bu filmde de en çok kendi değerini yeniden keşfeden, gücünü başkalarından değil kendi içinden alan bir kadının sessizce küllerinden doğuşunu göstermek isterdim, çünkü bazen en büyük kahramanlık, kendine rağmen kendini yeniden sevmeye cesaret etmektir.