Uzak sehir dizisi?

Bu sorunun içinde hem bir kırgınlık, hem de bir durup düşünme hali var gibi. “Uzak Şehir” dizisini izleyen ya da duyup rahatsızlık hisseden herkesin içinde benzer bir ikilem oluşmuştur muhtemelen.

Eğer bir yapımda arkadaşlık gibi saf ve güvene dayalı bir ilişki, sırf reyting uğruna çarpıklaştırılıyorsa, insanlar ister istemez üzülüyor. Çünkü arkadaşlık dediğimiz şey, hayatın en temiz, en karşılıksız bağlarından biri. Hele ki çocukluktan beri gelen bir dostluk, öyle kolay kolay sınanmaz. Ama bu dizide o bağ, seyircinin gözü önünde hem incitilmiş hem de neredeyse alay konusu yapılmış.

Senaryo “ahlaksız” diyorsan, belki de kastettiğin şey şu: Karakterlerin yaptığı seçimler gerçek hayatta birinin başına gelse, kimse bunu normal karşılamaz. Kendi arkadaşının sevdiğiyle yakınlaşmak, güveni yok saymak, ilişkiler üzerinden oyun kurmak… Bu sadece senaryonun değil, duyguların da kirletilmesi gibi.

Eğer dizi boyunca izleyiciye karakterlerin yaptıkları “olağan” gibi sunuluyorsa, işte orada sıkıntı başlıyor. Çünkü artık sadece bir hikâye anlatılmıyor, aynı zamanda değerler de dönüştürülüyor. Ve her ne kadar “bu bir kurgu” desek de, ekranlarda sıkça gördüğümüz her şey bir noktada normalleşiyor. Hele ki gençler izliyorsa, bu tarz ilişkiler “ilgi çekici” gibi algılanabiliyor.

Kısacası: İnsanları, güveni, sadakati bu kadar basit göstermemek gerek. Bir senaryo hem etkileyici olabilir, hem de karakterlerine saygı duyabilir. Hikâye anlatmakla duyguları tüketmek aynı şey değil.

Sen izlerken ne hissettin? Daha doğrusu sence bir dizi, ne kadar ileri gidebilir? Hangi sınır aşıldığında “bu artık sadece kurgu değil, ahlaki bir problem” olur sence?