Bir insan, bir film, bir roman.. Bunlar hayatınızı sıfırdan değiştirmenizi sağlayabilir mi, hiç başınıza geldi mi?

Üniversitedeyken Reşat Nuri’nin “Çalıkuşu” romanını okumuş ve ordaki “Feride” karakterine aşık olmuştum. Sonra bu aşkı aynı sınıftaki bir kıza yönelttim “Feride” karakterine benzeyen. Öğrenmemiştim o hayran olduğumuz henüz roman karakterlerinin gerçek hayatta asla var olmadıklarını... Hayatımın en kötü deneyimi oldu bu aşk...

Filmler de öyle değil mi? Kadir İnanır ve Türkan Şoray’ın rol aldığı “Selvi Boylum Al Yazmalım“ı hangimiz seyretmedik? Ama ordaki kadınlar ve erkekler yok ne yazık ki gerçek dünyamızda. Herkes, “sevilmeye aşık”; karşındakini sevmeye değil. Diyor ya Yılmaz Erdoğan da bir şiirinde: “Ben senin yalnızca beni sevebilme ihtimalini sevdim.”

Bu bencil aşk hastalığımı hepimizin yüreklerini sarmış. Ayrılıklar hep bu yüzden. Çünkü herkes kendisini mutlu etmenin derdinde. Karşısındaki insanın mutlu olması onun için en geri planda. Oysa bu aşk değil... Narsizm...

Olumlu anlamda etkileyen kitaplar olmadı mı? Oldu... Hayatımı değiştiren... Paulo Coelho’nun bana “umut etmeyi” öğreten “Simyacı”sı... Kürşat Başar’ın bana “aşkı” öğreten “Aşkı Bulmanın ve Korumanın Yolları” romanı... Hekimoğlu İsmail’in bana “gerçek Müslüman kimliği“ni öğreten “Minyeli Abdullah”ı... Sezai Karakoç’un bana gerçek bir şiirde “imge ve imaj“ın ne olduğunu öğğreten “Monna Rosa”sı... Dostoyevski’nin bana “vicdan”ı öğreten “Suç ve Ceza”sı... Sabahattin Ali’nin bana “aşkın acı yanını” öğreten “Kürk Mantolu Madonna”sı… Orhan Pamuk’un bana “kimlik arayışını ve sorgulamayı” öğreten “Yeni Hayat”ı ve daha onlarcası...

Ama aklımıza not etmemiz gereken şey ise, romanlardaki ya da filmlerdeki aşkların ya da aşık olunan kadınların ve erkeklerin gerçek dünyada bir karşılığının olmadığı. Aşklarına sadık kadın ve erkekler yok. Kendi arzuları ve egolarına sadık kadınlar ve erkekler var. Ömür boyu sürecek aşklar, sevdiği için kendini feda edecek ya da her şeyi göze alacak aşıklar yok. Yalnızca birbirlerinden aldıkları menfaat sürdüğü sürece sevecek, duygu ve bağlılıkları pamuk ipliğine bağlı kadınlar ve erkekler var.

Evet, kitaplar vardır, hayat değiştirir... İyidir, güzeldir... Ama bu değişimlerin geriye doğru akmaması yani olumlu olması kaydıyla...

Evet, bir insan, bir film ya da bir roman gerçekten de bir hayatı kökten değiştirebilir. Bu klişe gibi dursa da, bazen tek bir cümle, tek bir sahne, ya da biriyle edilen bir konuşma bile insanın içindeki kilitli bir kapıyı açar. Çünkü çoğu zaman ne yapmamız gerektiğini biliriz ama cesaret edemeyiz, ya da o duyguyu tam anlamlandıramayız—ta ki biri bizim yerimize dile getirene kadar.

Mesela bir roman, yıllarca bastırdığın bir duyguyu sana gösterir ve dersin ki "Ben de böyle hissediyordum ama adını koyamamıştım." Ya da bir film sana, içinde bulunduğun hayatın sana ait olmadığını fark ettirir. Hatta bazen bir karakterin yaptığı bir seçim seni öyle etkiler ki, ertesi gün kalkıp hayatında radikal bir değişiklik yaparsın.

Bana gelince, evet, başıma geldi. Bazı kitaplar ya da sahneler beni olduğum yerden silkeleyip kaldırdı. Mesela Ingmar Bergman’ın *Yedinci Mühür* filminde ölümle oynanan o satranç sahnesi… Hayatın geçiciliğini öyle çıplak bir şekilde anlatıyordu ki, bir süre hiçbir şey eskisi gibi gelmedi. O filmi izledikten sonra ölümden değil, "boşuna yaşamış olma" korkusundan ürktüm. Ve bu, seçimlerime yansıdı.

Senin de böyle bir dönüm noktan oldu mu? Bir şey izledin ya da okudun ve gerçekten başka biri gibi mi uyandın sabahına?