Yeşilçam filmlerinden aldığımız tadı neden günümüz filmlerinden alamıyoruz?

Doğallık yok, samimiyet yok, sevgi yok.. kimin eli kimin cebinde belli değil..

Eski filmlerde hepimizin hasret kaldığı güzellikler işlenmiş. Aile bağları, masum aşklar, gerçek dostluk, sevgi, dürüstlük, masumiyet..
Ve daha çok içimizden filmler.. yatlarda yalılarda gezmiyor karakterler. Evde podyumda dolaşır gibi giyinmiyorlar mesela😃
Film de olsa bu tabloyu seyretmek insanlara zevk veriyor..

İlkokul zamanlarımdayken evde sürekli açılan, kimsenin izlemekten rahatsızlık duymadığı, defalarca izlense dahi aynı hissiyatı koruyan filmlerdi onlar.. Özgün senaryo ve kaliteli kadro içeren, içimizden biriymişcesine oynayan oyuncularla kendimizi bağdaştırdığımız, hiçbir yapmacıklık sezmediğimiz filmlerdi.

Şimdikilerle kıyaslama yapmaktan çekiniyorum açıkçası.. Onların yerini şu uyduruk yaz dizilerinin aldığını kabullenmek biraz zor.

Bu yüzdendir ki televizyon dahi çalıştırmıyorum artık. Ruhsuz oyuncuları, kendini tekrarlayan senaryoları, başkalaşmanın kurbanı olduğumuzu görmek istemiyorum.

Yeşilçamda sevgi, dostluk, birlik ve beraberlik teması işlenirken iyilerin daima kazandığı bir dünya yaşatılır. Aslında bizim toplumumuzun hamurunda da bu duygular vardır ve perde de izlemek daima insanların ruhu okşar. Günümüz yapımlarında çoğunluk sadakatsizlik üzerine şekilleniyor ve insanlar belki de gündelik hayatta yaşanan bir durumu apaçık ekranda görmekten rahatsız oluyor. Bir nevi tokat gibi. Belki de yozlaşmaya karşı pasif bir direniş yeni yapımların sevilmemesi.