İzlediğiniz filmlerden unutamadığınız bir repliği bizimle paylaşır mısınız?

Anne karnında karanlıktaki bebeğe denseydi ki: Dışarıda aydınlık bir dünya var, yüksek dağlar dolu, büyük denizleri olan, dalgalanan düzlükleri olan, çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan... Ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine, karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun... Doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiçbir şey bilmediği için, hiç birine inanmayacaktır. Tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi. İşte bu yüzden korkarız. Bab'aziz

“Bu duvarlar çok gariptir. Önce onlardan nefret edersin sonra onlara alışırsın ve zaman geçtikçe onları görmeden yapamazsın. İşte buna bağlanmak denir”
Esaretin Bedeli