Anketler: Diğer

Buranın çok da bu tarz soruların sitesi olmadığını biliyorum ama zaten tam da bu tarz şeylere çok ilgisi olmayanların fikirlerini merak ettim. Az önce The Baxter (1989) isimli filmi izledim, filmin kısaca konusu, kendisini sahiplenenlerden memnun olmayınca onlara tuzaklar kuran sosyopat bi köpeğin bakış açısı. Öyle bir köpek düşün ki sahipleri bebekleri olunca ilgiyi kestiğinde içinden tam olarak şu sözlerle plan kuruyor ''Bir gün kadın canlıyı (bebek) izlemekten yorulacak/sıkılacak, o zaman geldiğinde canlıyı balıklarla suyun içine iteceğim ve çok geç olduğunda yardım çağıracağım'' (havlayacak yani suç kendisine kalmasın, elinden geleni yapmış gözüksün diye) ve filmin sonunda bu köpek aradığı gibi bir sahibi kendinden de psikopat 13 yaşında bi oğlanda buluyor. Filmin sonu kötü o yüzden izleyin demiycem ama film boyu kafamda çocuğu öldürmenin hayaliyle izledim, normalde ben bir çocuğa el bile kaldıramam, kaldırsam çocuktan çok benim canım yanar ama bu çocuk kılıklı şeytana hiç öyle bir şey hissetmedim. Aklıma şu geldi, sosyopatlar sonradan oluşsalar dahi psikopatlar doğuştan böyledir, otizm, hiperaktivite vs. gibi doğuştan gelen nörolojik bir sorundur, bu çocukları daha bebekken tespit edip ortadan kaldırsak toplum bir sürü gereksiz acıdan kurtulurdu ki tek bahsettiğim cinayet vs. değil, her psikopat tabii ki katil olmaz ama sorun şu; bu kişiler belki canavar olmayacak şekilde büyütülebilir ama şu bir gerçek, her daim evinde veya sokakta beslediğin köpekten kediden bile daha fazla yırtıcı olacak, seni belki fiziksel olarak bıçaklamayacak ama kesinlikle duygusal olarak bıçaklayacak çünkü hiçbir zaman gerçekten iyi insanlar olmayacaklar ve hiçbir zaman karşısındakileri evdeki bir eşyadan fazlası olarak göremeyecekler ve dahası aşırı yüksek uyarılma eşikleri yüzünden her daim tehlikeli olacaklar çünkü senin benim gibi küçük şeylerden veya normal hayattan zevk alma gibi bir kapasiteleri yok, seni beni mutluluktan öldürecek şeyler onlar için resmen mimik oynatmayacak şeyler ki zaten suça meyilli olmalarının sebebi de bu. Amigdalaları doğuştan küçük ve yetersiz, sevgi, korku, heyecan bunlara sahip değiller ve kronik olarak can sıkıntısı içinde uyarılma ihtiyacı içindeler ve kendilerini uyaracak olan ekstrem şeyleri yapmalarına engel olacak bir vicdanları veya korkuları yok (hapse girmekten rasyonel olarak çekinirler, korktukları için değil). Felsefede buna bebek Hitleri öldürmek deniyormuş, ileride şeytan olacağını bildiğin bir şeyi daha suçsuz ve savunmasızken ortadan kaldırır mıydın, kaldırmaz mıydın sorusu yani. Fikirleri duymak istiyorum.

Ben sokaktan bir kedi sahiplendim tekir, sürekli kaliteli mama alamam çok pahalı ucuzları da kalitesiz.

Bir iki kere ev yemeği verdim yedi. Sonra kasaptan artık kemik alıyorum, kaynatıp suyunu makarna yapıyorum.

Makarnayı bazen salam, sucuk bir de tavuk ciğeriyle katıp soslu yapıp veriyorum, çok severek yiyor.

Ama bazıları dokunur diyor, bir şey olur mu

Sonuçta dışarıda çöpten yiyorlardı bu hayvanlar bir şey olmuyordu ki

Kızlar selam, sürekli "Erkekler çok kaba, değer veren kalmadı" diyorsunuz. Ama ne zaman karşınıza kibar, duygusal ve incitmekten korkan utangaç bir erkek çıksa "Bunda eril enerji yok, çok sessiz" diyorsunuz. Sizce kibarlık ne zamandan beri "erillik" kaybettiren bir şey oldu? Gerçekten ne istiyorsunuz, gelin tartışalım.