Neden sorunlarım bitmiyor? Üstümdeki uğursuzluk neden?

Arkadaşlar Merhaba Ben 16 yasımda annemi kaybettim Annem öldü ertesi gün Cenaze evi demeyip babannemler kapının mutfağın derdine düştüler tamirdi oydu.. 5 ay sonra baban evlenecek dediler ben karışamam dedim gecekonduda oturuyoruz birini buldu babam kadın gecekonduya gelemem dedi dedemde annemin kan parasını aldı ev aldılar bize çıktık o harabeden anamın cefa çektiği 30.000 tlsinide biriktirdiği anamın zorla eşya aldık yeni kadına annemle hayalini kurarken başka bir kadınla eşya almak çok ağır oldu bana evlendi babam başlarda hadi dışarı çıkıyoruz gel ler ilerleyen zamanlarda yok oldu kadınla gezdiler kadınla yediler biz abimle odalara kapattık kendimizi alışamadım hala çamaşırları ayırdı kadın masadaki tabakları ayırdı herkes ayrı yer oldu sonra gel zaman git zaman ananıb eksikliğiyle dolu yaşamda mücadeleye devam etttim kadın çocukları tarafından eksik diye babam bana onun yanında sarılma yanaşma demelere başladı oysaki ondan başka kimsem yoktu sığınacak şimdi annemden bişeyler kaldı bize abimle bölüşcem kimsede hayır yok dedim babam düşman oldu bana halamlarla da tartıştım herşey üst üste geldi erkek arkadaşım var sağolsun beni yanlız bırakmadı ama kinimi öfkemi ona kustum sanırım oda sıkılıyor bu durumdan ama psikokojim iyi değil işimde bile hatalar yapıyorum hep dalgınım nereye gitsem yanlız kalıyorum kimseye bişey anlatamıyorum keşke bir ablam oksaydı anasızlık ne zormuş yoruldum kalbim bile artık dayanamıyor sıkışıyor. gün içinde ne arayanım var ne soranım bu kadar acının üstüne dahada çok şey geliyor imtihanım bitmiyor yürüyen ceset gibiyim dağıldım sofralara hasret aileye hasret ufak sevgiye hasret bayramlara hasretim. Sarılmalara hasretim. Yanlızlık ne zormuş..