Göğsüm ve boğazım daralıyor, ne yapmalıyım bilmiyorum?

Aynısını yaşıyorum. Bence içimizde bir ukte kalmış olabilir. Hayatımız istemediğimiz gibi gidiyor olabilir, beklentilerimiz farklı ve hayat farklı olabilir. Ben kendimden örnek vereyim. Bu sene üniversiteye başladım. İnsanların sahte olduğunu görünce hayattan soğudum. Aşk, sevgi, dostluk. İleride evlenmeyi düşündüğüm düşünce yok oldu, iş bulduğumda yapacağım heves ülkede yok, ülkede huzur yok, saygılı insan yok. Dostluklar da çıkara dayalı. Hep dert ediyoruz biz ama sahte insanlar ortama ayak uydurduğu için mutlu. Bence probleme problem olarak bakmamaya çalışmalıyız ki çok zor çünkü sahte olamıyoruz. Eğer bir şeye anlam yükleyip o derdi bastırmaya çalışırsak yüzüstüne geri çıkar. Ona problem gözüyle bakmazsak o su üstünde öylece akıp gider bence..

Hayır, yanlış olan insanlar. Sen çok haklısın...
Sana sonuna kadar katılıyorum ben. Bazen o boş karanlık izleyişimde içimde de o karanlığı hissediyorum. Gökyüzüne bakıyorum oradaki yıldız benim umut ışığım oluyor, yağmur mesela.. Yağdığı zaman sanki beni koruyor da başka her tarafa yağıyor. Belki de düşüncelerim yeterince ıslaktır. Gerçekte bulamadığımı hayallerde bulmaya çalışıyorum. Ama, felsefik yaşamak da gerçekleri gözardı etmek demektir. Gerçeği görünce içimiz kan ağlıyor. Bir hayal kırıklığı. Kendimiz sahteliklere karşı bir duvar ördük ondan kendimizi soyut hissediyoruz, artık hiçbir şey izleyemez olduk. Hayay her zaman güzel çerçeveden baktırmiyor bizi dışarıya. Biz de tüm bakış açılarını bilerek bu duvarı kurduk bence. İçimizdeki beni ne dışarıdakiler görüyor nede biz yansırıyoruz. Ama, bırakalım da saydam camdan izleyelim her şeyi. Görelim tecrübeleri, onlar yine dokunmasa da olur bize

Kesinlikle, belki daha başka bir boyut vardır nefes almamız gereken. Belki o boyuttan çıkmıştır hayat. Bu sahtelikler de o insanların ölüm çığlıklarıdır. Biz bu çığlığı nefes almaya çalışarak başarmak istiyoruz ama onlar öldü bile. Onlara bakarak yasamak da kendimizi ölmüş gibi kıldırıyor, öyle aks ettiriyor. Olamaz mi?

Benim beynim de yandı. Ama, kül olmadı. Yanmak istediği için yandı. Küllerinden geri doğacağını bilerek. Kül olan beyin, bu devirde yıkanan beyinler. Medya ve Amerikancı sistemden. Aslında yıkanmıyor da. Kirletiliyor.

Pisleten şey nasıl yıkasın ki. Amaç pisletmek

Kirli sularla yıkayıp kirli bezle silerek daha kirlilik bulaştırma imkanıyla bir de.

Biz de çırpınan balıklar...

Kalmaya çalıştığımız için çırpınan. Kirli sular bizi kirletmez ama arkadaşım. O kire alışmak bizi kirletir.

Temiz kalan kisimlarimizi birlestirerek temizliği oluşturmalıyız

Pes ettiğimiz an o kısımları da kirletirler. Kirlendiğimiz an temiz kalmak istesek de kaybetmiş oluruz. Belki de zamanında temiz insanlar da herkesin böyle olduğunu düşünerek bu düzene ayak uydurarak kirlendiler

Bizi yakalayamayacak hep bir başkası kendini kurban edecek. O kurbanlar tükendiği anda belki hayat bizi kutlayacak ha?

Kendilerini kurban edenler erken pes ederse... Hayat bizi de içine çekebilir belki evet. Ya hayat iradesizleri kendine ceime oyunu oynuyor ise.. Güçlülere dokunmaya korkuyorsa?

Korktuğumuz an başımıza gelir olacaklar. Beyin neye inanırsa onu yaşar

Inanamadıklariza da inandığımiz zaman beynimiz uçar

Yere çakılmasak nasıl yükselecek olacağımızı bulamayız.

Evet bazen çok şiddetli atıyor duracak gibi...

Göğsünü delip çıkarsa o çizgileri de siler geçer ve sınırların tamamen sinirsizlasmis olur

Biraz

Elbette korkuyoruz ama korkunun faydası yok

İyi geceler ben uyuyorum

Günaydın

Çok teşekkür ederim en iyi cevap seçtiğin için.

Şöyle düşün bundan fazla daha nasıl üzülebilirsin ki?
Öldürmediyse güçlendirir unutma
Muhtemelen depresyondasın uyanmak istemiyorsun sadece rüyalarda mutlusun onun dışında hayat sana işkence
Sebebi bence zamanında sevilmedin cok darbe yedin aldatıldın veya terk edildin. Yanında kimse olmadı birinin elini tutmak istedin tutmadılar