Annem ve babam ayrıldığında altı yaşımdaydım, az çok hatırlıyorum o dönemleri, babamın annemi hırpalayışını, annem için mücadele ettiğim günleri, hele o bardağı taşıran en son günü annemi bir başka kadın için bıçaklama girişimde bulunduğunu. Çok şükür böyle bir şey olmadı, evden herkes polise koştu ve bende yalın ayak koştum.
Sonrası yani babamsız geçirdiğim günler zaten bulanık.
Annem bizi geçindirmek için temizliğe giderdi, biz üç kız kardeştik, en büyük ablam benden 14 yaş büyük ortanca ablam 10 yaş, annem işe gittiğinde o bakardı bana, babamdan hiç fayda görmüyorduk, kendi adıma konuşayım, ne maddi ne de varlığını hatırlatabilecek manevi bir destek.
Babaannemin apartman dairesindeki bodrum katta yaşamaya başladık sonra, bize bu daireyi verdikten sonraki her gün bir şekilde bizi rahatsız ettiler ve her defasında evden çıkmamızı söylediler, bu tek odalı hücrede yaşamak bana da zor geliyordu zaten, ama yaşamak zorundaydık, gidecek hiçbir yerimiz yoktu çünkü!
İlk okul dördüncü sınıfta okul arkadaşım tarafından taciz edilmeye başlandım, sözlü ve eylemsel olarak bana hep evime bomba yerleştireceğini annemi öldüreceğini söyleyerek beni korkuturdu.
Bu olayı öğretmenlerimle paylaştığım zaman, tüm sınıfın gözü önünde kemerle dövmüştü o çocuğu, tabii ki istediğim bu değildi.
Bunun yanı sıra babamın bizi terk etmesinin hesabını da ben çektim, sokak arkadaşlarımın beni "piç" diye sıfatlandırmalarını, kuzenimin bile bunu yapmasını her olay anında, unutamıyorum.
Baba tarafım bizi hiç sevmedi, diğer insanlarda bugüne dek hep bizi ezik gördüler.
Mesela ben oniki yaşımdayken, bakkaldan alış veriş yaptığımda çikolata aldığımda ve parayı verip çıkacağım anda amcam beliriverdi karşımda, beni boynumdan tutarak getirdi eve ve anneme "çocuğuna sahip çık!" diye bağırdı. Hep hatamı düşünmüştüm, bir kız çocuğu olarak bakkaldan bir çikolata almanın suçu ne olabilirdi diye. Ama asıl suç benden yaşça büyük bir adamla beni kıyaslayan amcaydı zamanla bunu fark ettim. Araya beni korumak için giren, olaya müdahale eden ablamın da kolunu kırmıştı bu amcam üstelik.
Sırf babamız bizi bıraktı diye fahişe damgasıyla büyüdük biz, ablamlar şimdi evli çocukları ve mutlu birer evlilikleri var allah bozmasın.
Ama benim ilişkim yürümüyor, hiçbir kimseye güvenemiyorum, hep suçluyorum kendimi, elini tuttuğum anda bile kalbim beynim her şey birbirine giriyor, terliyorum tuhaf hissediyorum. Merak ettiğim Tükiyede kadın olmak zor mudur sizce de?
Sonrası yani babamsız geçirdiğim günler zaten bulanık.
Annem bizi geçindirmek için temizliğe giderdi, biz üç kız kardeştik, en büyük ablam benden 14 yaş büyük ortanca ablam 10 yaş, annem işe gittiğinde o bakardı bana, babamdan hiç fayda görmüyorduk, kendi adıma konuşayım, ne maddi ne de varlığını hatırlatabilecek manevi bir destek.
Babaannemin apartman dairesindeki bodrum katta yaşamaya başladık sonra, bize bu daireyi verdikten sonraki her gün bir şekilde bizi rahatsız ettiler ve her defasında evden çıkmamızı söylediler, bu tek odalı hücrede yaşamak bana da zor geliyordu zaten, ama yaşamak zorundaydık, gidecek hiçbir yerimiz yoktu çünkü!
İlk okul dördüncü sınıfta okul arkadaşım tarafından taciz edilmeye başlandım, sözlü ve eylemsel olarak bana hep evime bomba yerleştireceğini annemi öldüreceğini söyleyerek beni korkuturdu.
Bu olayı öğretmenlerimle paylaştığım zaman, tüm sınıfın gözü önünde kemerle dövmüştü o çocuğu, tabii ki istediğim bu değildi.
Bunun yanı sıra babamın bizi terk etmesinin hesabını da ben çektim, sokak arkadaşlarımın beni "piç" diye sıfatlandırmalarını, kuzenimin bile bunu yapmasını her olay anında, unutamıyorum.
Baba tarafım bizi hiç sevmedi, diğer insanlarda bugüne dek hep bizi ezik gördüler.
Mesela ben oniki yaşımdayken, bakkaldan alış veriş yaptığımda çikolata aldığımda ve parayı verip çıkacağım anda amcam beliriverdi karşımda, beni boynumdan tutarak getirdi eve ve anneme "çocuğuna sahip çık!" diye bağırdı. Hep hatamı düşünmüştüm, bir kız çocuğu olarak bakkaldan bir çikolata almanın suçu ne olabilirdi diye. Ama asıl suç benden yaşça büyük bir adamla beni kıyaslayan amcaydı zamanla bunu fark ettim. Araya beni korumak için giren, olaya müdahale eden ablamın da kolunu kırmıştı bu amcam üstelik.
Sırf babamız bizi bıraktı diye fahişe damgasıyla büyüdük biz, ablamlar şimdi evli çocukları ve mutlu birer evlilikleri var allah bozmasın.
Ama benim ilişkim yürümüyor, hiçbir kimseye güvenemiyorum, hep suçluyorum kendimi, elini tuttuğum anda bile kalbim beynim her şey birbirine giriyor, terliyorum tuhaf hissediyorum. Merak ettiğim Tükiyede kadın olmak zor mudur sizce de?
Aşk İlişkileri
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar