Bu dünya’da emanetlerimiz, yarınlarımız ve sonrası?

Çok güzel bir yazı teşekkürler. Allah razı olsun. Ben de şunu paylaşayım

Başımıza ancak bir hastalık geldiğinde ölebilme ihtimalini göz önüne alıyoruz, ancak ozaman ölüm ihtimali bizim için yüksek oluyor.
Ve başlıyoruz hızlıca bir hazırlığa. Tıpkı son anda seyehate karar vermiş gibi, dağınık bir vaziyette valizimize tıkıştırmaya koyuluyoruz.

Be insan, be nefsim..
Bu ihtimal her daim yüksek değil miydi zaten? Zaten senin görevin, hayatının her anında bu yolculuğa hazırlık yapmak değil mi de şimdi panikliyorsun? Ölümü neden hastane koridorlarına mahsus kılıyorsun?

Halbuki biz ölmek için doğduk, her adımda hızla ona doğru ilerledik. Yaşamamız bir ihtimal iken, ölmemiz kesindi bizim! Buna rağmen, bir mecnun gibi, bir yaşa daha girildi diye kutlama yapar insan. Kabre biraz daha yaklaşıldığı için pastalar keser, dilekler tutup mumlar üfler.

Ah..
Ölüm,
Ah..
Kimisi yatağında, kimisi kazada, kimisi hastalıktan, kimisi en iyi anında vs.
Habersiz, ansızın almaya gelir bir gün. Ama aslında hiçte habersiz değildir söyle bir düşünürsek.

Zira bize ölüm davetiyesi annemizin karnında verilmiştir; menzil bellidir, yol bellidir, sorgu sual bellidir, 'bagaj' hakkı bellidir, hasılı herşey bellidir de... nefsimizdir buna gerekli hazırlığı alttan alan, boşalayan, unutan, gaflete dalan.
Şu dünyada yapılacak seferler için bile kaç gün evvelinden hazırlıklar başlanır da, asıl yurdumuza olan yolculuğumuza pasifizdir, 'yarın yaparız onu' diye diye hazırlıkları sürekli erteleriz..
Ey ölüm, nedense senin için biz hiç bir zaman tam hazır değiliz..
-İşi Vaktinden Çok Olanlar