Hiç ölü birini gördünüz mü

Askerde başıma bir çok şey geldi burda yazmaya kalksam kelimeler sınırlı , yetmez.


Ama ilk başlarda bakamıyordum resimleri çekerken kusmamak için zor tutuyordum kendimi.


Geceleri uyuyamıyordum sanki beni takip ediyorlar, beni görüyorlar diye düşünüp uykusuz geçirdiğim geceler var.


Ama belli bir zaman sonra inan bana çok normalmiş gibi geliyor. Hatta sanki ben ölmeyeceğim ama herkes ölecekmiş gibime geliyordu.


Hiç acaba ben nasıl ölücem diye düşünmemiştim.

Askerlik bittikten ve İstanbul'a evime geldikten sonra askerde neler yaptığımı düşünmeye başladım ve uykusuz gecelerim devam etmeye başladı o dakikadan sonra 3 ay kendime gelememiştim.

Resimlerini çektiğim ölülerin simaları gözümün önünden gitmiyordu yerde yatan o inthar eden kız sanki yanı başımdaydı kalıcı olmasından korkuyordum daha çok doktora gidipte anlatamadım derdimi.

3 aylık bir süreden sonra kendi kendine geçti hiç bir şey görmedim aklıma bir şey gelmedi.

Anca biri sorarsa ..

Hahahaha cinayet işleyebilirim gibi geldi demek.


Aslında tam tersi, tanısan çok seversin :) sen nasıl böyle şeylere dayanmışsın dersin.

bende anlam veremiyorum bazen kendime , benim gibi bir adam nasıl bu tür olaylara dirayetli olabilmiş.

korku hissetmedim o an hiç sadece ilk defa gördüğün bir şeyi incelersin ya , heyecanlı bir şekilde onun gibi bir şey.

kanlar , et parçaları , kırık kol ve bacaklar kendisini başından vuran adamın yüzünün yarısı yoktu ona bile bakabildim.