İnsan ömrünü bir taşı yontmakla geçirir ve sonunda kendi heykeli çıkarmış olur mu?

Hayat sahnemizde hep hatırlayacağımız o güzel sesler, o muhteşem renkler bizi biz yapıyor aslında. Sıradanlığı kırıp, tatlı kıpırtılar ekliyor yüreklere. Her yeni gün bilgi dağarcığımıza ekleyeceğimiz minicik bilgi kırıntıları hazinemizi zenginleştiriyor.

Sonuçta hepsi birleşip; taştan yonttuğumuz kendi heykelimize ışıltılar katıyor.

Peki böylesi ışıltılı bir heykeli kimler, nasıl yapıyor dersiniz?

Sevginin hem de koşulsuz sevginin derinliğini kavrayanlar onlar. Hayatı zarafetle yaşamanın; verdikçe çoğalmanın, paylaştıkça büyümenin tarifini uygulayanlar onlar.

Kimseyle yarışmaları gerekmiyor onların.

Kendilerinden başka.

Her gün yeni bir şeyler öğrenmenin, öğretmenin peşindeler ne de olsa.

Azla yetinmenin hayatlarına kattığı rengi öyle seviyorlar ki, sadelik asasını ellerinden hiç bırakmıyorlar. Böylece kaybetme korkularını minimize ederken zorlanmıyorlar.
Kısacası farkında olmaya ve ruhlarının olgunlaşmasına olanak tanıyorlar.

O halde bizim de farklı tecrübelerle, hayatımızı zenginleştirmeyi öğrenmemiz gerek, hem de en kısa zamanda.
Beryanın kaleminden, alıntıdır.

Yani tam anlamı ile öyle bir durum her kelimesine katılıyorum.. Aldığı terbiye, çevrenin getirdikleri ve yaptığı kariyer ile kişiliğinin dengesi veya dengesizliği o kişinin ömür boyu kendi heykelini yapması demektir. Nice insanlar var kişilikleri ve meslekleri ile hayata iz bırakan ve ne insanlar var ot gibi yaşayıp giden.. En büyük ömür heykel tıraşı sevgili büyük atamız Atatürk hem kendi kendinin heykelini yaptı hayata hemde bizler onu heykellere işledik: