Paylaşmak, yaslanacak bir omuz bulmak o anlarda en iyi çaredir ama ya yoksa? Ya en yakın sandıklarınız bile çok uzaklardaysa?

Yaslanacak bir omuz baş koyup ağlanacak bir diz ve saçları okşayan yumuşak narin eller.. Yakında ise her zaman bir ruhsal kurtarıcıdır kesin kes ama ya uzakta ise işte o zaman bazen duvarlar bazen yastıklar yerini alır soğuk ve cansız.. Eskiden uzakta olunca çoğu zaman bir haftalık bir mektup süreci ya da telefon yazdırıp şehirler arası saatlerce beklemek sesini duymak için.. Şimdi gençler şanslı en azından anında sesini duymak görmek her an imkan dahilinde.. Belki sıcaklık olmaz ama yine de sesini duyarak teselliyi yaşamak olası..

Sandık yok evde. :D

Fiziksel uzaklıklar, bir şekilde aşılır.
Manevi uzaklıklar, duruma göre, aşılmasa da olur.
Çünkü insanlar, birbirlerini yanlış tanıyabiliyorlar.

Hayatı iyisiyle kötüsüyle paylaşmak, yaslanacak bir omuz olmak, yaslanacak bir omuz bulmak, hayallerimden biri.

"Ya yoksa?" ya da benzeri biçimde düşünüp kurmak yerine, akışta olup yaşamak, çözüm odaklı yaşamak, daha iyi diye düşünüyorum.