Yalnızlık bir ceza mı? Yoksa bir mükafat mı?

İnsanlar için inandıklarımız , bizim insanlara olan inancımızı kaybetmekten öteye gitmiyor çoğu zaman. Birçok haklı insanı bu yüzden kırdığımız olmuştur, insanlara inancımız konusunda yadırganmak ya da fazla hayalperest gösterilmek , önem verdiklerimizin dilinden düşmedikçe inancımız körelir. Çünkü önem verdiklerimizin gözlerinde samimiyet görüyoruz , onlara inanıyoruz. Aptalca düşündüğümüzü kelime yumakları altından gizlediklerini anladığımızda , belli bir zamanda onları sınadığımızı irademiz dışında olmasına rağmen farkediyoruz. Gerçekten haklı olduklarını yanılmadıklarını öğreniyoruz ve yavaşça yalnızlaşıyor , zamanla hız kazanıyoruz. İnsanlar için bu iyi şeyleri düşünmek ve işin sonundaki gerçek , ardından gelen yalnızlık ;
Bu saçma düşünceden kurtulmak mıdır?
Yoksa bu iyi düşünce konusunda yalnız kalmak mıdır?
Hangisi mükafat hangisi cezadır?