Baba nedir anlatır mısınız?

ben 9 yasında kaybettim bir pazar sabahı idi, babamın içine doğmuş olmalıki kahvaltı sofrasında dakikalarca kıldığı namazı nı bitirip sofraya gelmesini beklemiştik annem seslen babanada namazını bitirdiyse sofraya gelsin atık demişti gitti baktım namazını bitirmiş huşu içinde kuran okuyordu, normal zamanlarda da okurdu ama o gün bir başka ruh halindeydi sanki yarım saat okuduğunu hatırlıyorum, sonra sofraya geldi bir şeyler atıştırdı ardından abim dersaneye gitmek için dışarı çıktı bende oynamaya çıkacaktım bana seslendi oğlum annene seslen bana bol limonlu maydonoz hazırlasında getirsin demişti, annem hazırladı aldım geldim bir iki yaprak yedi yemedi uzandıgı yere tekrar uzandı anneni cagır hastaneye gidelim dedi meğer canım babam kalp krizi geçiriyormuş daha evvelde 2 kez iş yerinde geçirmiş ama bize söylememiş mke işçisi idi çok agırdı işleri süreki bombalarla barutlarla iç içe çalıştı 25 yıl o yıl, yani 90 senesinin sonunda emekli olmayı düşünüyordu daha gencecik 40 yaşında olmasına ragmen neyse annem olayı anlayınca hemen akrabalara haber verdi ama babam hala garaja gidip arabasını çıkartıp ben giderim kimseyi cagırmayın derdindeydi, vardık hastaneye pazar sabahı acildeki hemşirelerin ve doktorların pazar keyfini böldüğümüz için bizi azarlar gibi hareket ediyorlardı babamın dilinin altına bir hap koydular müşahade odasına aldılar bizde başında ben annem ve bir akrabanın eşi, çok uzun sürmedi canım babam gözlerini tavana dikmiş ruhunu hak'ka teslim etmiş hareketsizce yatıyordu o an anlamışlar annemler ama ben hala anlamamıştım annemin çığlıklarıyla anlamıştım neler oldugunu.. benim canım babam, bana gece yarısı işten çıkıp hikaye kitabı almak için kırtasiye açtıran babam artık yoktu tam 27 sene oldu.. huzur içinde abdestli olarak yaradan yanına aldı bir haziran sabahı.. banada rabbim onun 4 evladına yaptıgı babalık gibi babalık yapmayı nasip eder inş.. 27 yıla yakındır baba demiyorum bir gün evlenirsem eşimin babasına nasıl baba diyecem bilmiyorum..

Ben çocukken o kadar sessiz ağlardım ki bazen kendim bile fark etmezdim ağladığımı. Çoğu zaman gölgelere saklanırdım. İnsanların içine çıkıncada hep şirin o başı okşanmak istenen sevimli kız olurdum. Ben hep kendimi nasıl sevdirebilirdim diye düşünürdüm. Hiç kimsen yoksa kendini sevdirmek zorundasındır. Babalarını şikayet eden kızlarını can kulağıyla dinlerdim hep. Benim kavga edecek bir babam olmadı. Bana bağırıp çağıracak sonrada pişman olup ne diyeceğini bilmeyen babam olmadı. Giydiklerime karışan bir babam olmadı. Okuduğum kitapları, dinlediğim müzikleri, izlediğim filmleri gizlice kontrol eden bir babam olmadı. Eve 5 dakika geç kaldığımda başıma bir iş gelmiş olabileceğini düşünen bir babam olmadı. Erkek arkadaşım olduğunu öğrendiğinde dünyası başına yıkılan bir babam olmadı. Çevremin beni kötü yollara düşürmeye çalışan adamlarla dolu olduğunu düşünen bir babam olmadı. Tüm kızların vardı kavgalı olduğu bir babası. Ve hepsi bütün o kavgalardan sonra dönüp dolaşıp yine barışmışlardı babalarıyla. Birbirlerini anlamış, her şeyi affetmiş eski günlere dönmüşlerdi. Çünkü bir kızın kalbi her zaman babasına aitti. Babanın kalbi de, kızına. Benim Hiç Kalbim Olmadı.
Behzat Ç.