Her şeye yeniden başlamak istiyorum?

Teşekkür ederim yorumun için. Instagram hesabım yok, Facebook hesabımda yok sadece Twitter kullanıyorum onuda eğlence amaçlı. Dışarıya çıkıyorum ama benim iki tane%96 oranında zihinsel engelli kardeşlerim var babam acayip ilgisiz biri annem psikolojik rahatsız her şeye kızar bağırır en ufak şeylere bile mesela dün benim fotoğrafımı çeker misin dedim anneme sadece bu yani buna bile o kadar çok bağırdı azarlardı ağır konuştu ki saatlerce ağladım babaannem var alzheimer hastası her şeyi unutuyor ve bana atıyor mesela beyni daha fazla gerilemesin diye eline örgü başlayıp verdim örgüyü örüyor sonra nereye koyduğunu unutuyor babama gidip diyor örgümü çaldı ben çok uğraştım o çaldı diyor benden için babamda bana çok fazla kızıyor gözlerinden ateş çıkıyor resmen abartmiyorum. Benim kuzenim falandı yok herkes küçük yaşta evlendi şimdi herkes kendi işiyle uğraşıyor. Açık öğretim üniversite okuyordum ev ortamında çalışamadigimdan üniversite kazanamadim açık öğretimi bile zor geçiyorum

Evden uzaklaşmak için bı işe girmiştim parti time çalışıyordum günlük 5 saat ve yakın yerdeydi çünkü evden daha fazla uzaklaşamam aileme güvenmiyorum. İşte o ise girince benim sigortam ve aylığım bağlanınca kardeşlerimin bakım aylığı kesilmişti ev bireyi başına düşen gelir yükseldiği için babamda bu yüzden bana bakarken kaşlarını öyle bir çatıyordu ki düşman kesildi karşımda mecbur çıktım işten hobi amaçlı devletin kursları var oraya gidiyorum haftada iki gün ama yine iyi oluyor sonra yine evdeyim benim dostumda yok çünkü dostum dediğim bir kişi vardı oda benim çok zor bı zamanımda beni dinlemedi dinlemediği gibi basit bir olayı anlatıyordu bende anlatma demiştim çok kötü olduğum için bu anlatma denemeden dolayı bana bir sürü laflar söyledi kesildi onunla dostlugum kimsenin anlamayacagini bildiğimden kimseye anlatamıyorum ben artık bir sey normal arkadaşlarım var ama herkes kendi işinde gücünde tabi kim kime merhem olacak ki

Gittiğim kursta da hep abla kardeş geliyorlar kalabalığın içinde bile hissediyorum yalnızlığımı. Eski sevgilim konusunda da ben bu kadar derdin içinde onu bı kurtuluş bı beyaz ışık gibi gördüm hep aslında hiçte öyle değilmiş sevgiliyken bile mesaj atmayı gurur meselesi yapardı hep ben atardım hep ayağına ben giderdim o çünkü sürekli gurur yapardı bende mutlu olalım ben zaten çok sıkıntı çekiyorum diye hep gururumu ayaklar altına aldım her zaman ufacık bı şeyde öyle çok kızarsın mutlu mutlu gittiğim yollardan ağlayarak dönerdim ona yaptığım sürprizlerin aldığım hediyelerin attığım uzun mesajların yaptığım videoların haddi hesabı yok ayrıldığımız zaman bile bitmesin diye haftalarca yalvardım hastalandım mahvoldum ama o hiç birini görmedi muhtemelen şu an bile onun gözünde asla uğraşmayan biriyimdir ki ayrıldık bir yıl geçti ben hala ufacık şeyden umut kapıyorum ama eskisi gibi değil mesela yazmıyorum ona hattımı da kırıp atıcam artık gözüme de görünmesin

Kesin olarak hattımı kapatıcam artık o taraflardan elimi ayağımı cekicem sosyal medya da zaten bı Twitter kullanıyorum bide buraya giriyorum belki onlar kalabilir ama kafamın rahatlaması lazım artık

Sağol başka önerin var mı

Teşekkür ederim