Kendimden nefret ediyorum. Cirkin ve ozguvensizim. Neden kolayca olebilecek cesaretim yok ki?

18 yasindayim. Benim yasimda insanlar tozpembe ve enerjik olur. Bende onlardan eser yok. Cok cok cirkinim ve kendimi hic sevmiyorum.

Biri gelip beni asagilasa " Haklisin. " diyecek kadar kendime saygi duymuyorum.

Kiz, ask filan hic olmadi. Bu tipe kimse bakmaz zaten. Kizlar da hakli. Ben de kiz olsam benim gibi birine bocek muamelesi yapardim.

Belki bu soylediklerim size trol ya da saka gelecek. Hatta bir cogunuz alay edip " Çok yaşa. " diyeceksiniz ama cok ciddiyim. Intihar etmeyi dusunuyorum. Uzun zamandir aklimda bu fikir. Cok evirip cevirdim kafamda. Kendime bir yerden eski bir alti patlar tabanca buldum.

Dusundum. Ben olsem kimse bir vah demez. Bos yasantim gibi hic bir etki birakmadan geberir giderim. Her sekilde kendimi hazirladim. Tek sorun korkuyor olmam.

Hani umut dolu oldugumdan korkmuyorum. Insani icgudusudur hayatta kalmak. Bu yuzden korkuyorum. Neden kolayca olebilecek cesaretim yok? Neden kolayca o yumusak tetige basip sefil beynimin bosluga sacilmasini saglayamiyorum?

Bir cesaret verin de kurtulayim bu eziyetten? Dunyada gereksiz yer kaplamam en azindan.
Güncellemeler
+1 yıl
Hadi ben gidiyorum arkadaslar. Bu sacma hayatta tanri yardimciniz olsun. Bana bu cesareti veren herkese sonsuz tesekkurler.

Kendimden nefret ediyorum. Cirkin ve ozguvensizim. Neden kolayca olebilecek cesaretim yok ki?
Cevapla