KENDI HAYATIMI KENDI ELLERIMLE MAHVETTIM?

Annem beni hiç istememiş. Hamileyken beni düşürmek için sırtında ağır yükler taşımış. Ama düşmemişim. Keşke düşseymişim dedirtiyor. Bana hiçbirzaman huzur vermedi. Hep azarladı. Beni hiçbir zaman hiçbir yerde kimseye karşı savunmadı. Hep diğer kardeşlerimden ayırd etti. Çok iyi giden derslerim onun yüzünden bozuldu. Hayatı boyunca bildiği tek şey evde iş yapmak iş yoksa bile yaratmak oldu. Bikere fotoğraf çektirelim beraber anı olsun dedim. Ne resmi işim var git başımdan diye azarladı. Üniversiteyi dışarda okudum yurtta kaldım 2 yıl bikere bile gelmedi. Ziyaretçi kapısına bakmaktan boynum tutulacaktı. O gelmedi.1 kere aradı ozaman oda kim zorladı bilmiyorum. Bana hep hakaret etti küfretti. Dayak atmazdı ama öldürücü cümleleri vardı. İsmimi bile demezdi. Bu diye hitap ederdi. Kendimi aile içinde hep kenara itilmiş hiçbir işe yaramayan bir hiç olarak hisettirdi. Herkes vardı sadece ben yoktum. Yoktum ben kahkahaların muhabbetlerin olayların içinde. Her işte vardım ama hiçbir işte yoktum ben. Yoktum. en sonunda yok oldum. Hepsini sildim. Bir çocuğu istemiyorsan yapma kardeşim. Korunma diye bişey var. Herşey kader değil.

İçim daraldı 😮