Hiç birimizin yaşama küsme gibi bir lüksü yok, öyle değil mi?

İki ucu boklu değnek... Insan hayat çizgisini kendi çizer ama hayat boyu üzerinde bir baskı vardır ve hic bir zaman kendi istedigi kadar özgürce cizemez o cizgiyi. Kimisinin eşi kimisinin annesi kimisinin kaynanasi kimisin cartı curtu tepede hep bir akbabalar olur. Lanet faşist ruhlu insanlar yüzünden insanlar kendikleri çizdikleri bu yolda ilerleyemezler daha sonra ise bütün faturalar sana kesilir. Hepsinin bedelini bir bir odersin ödemeye gelince yanında o akbabalarin hic biri faturaya müdahalede olmaz hayatına oldugu kadar. İnsanoğlu işte naparsin komik bir cabada. Ucakla seyahat ederken kalkışda insanları izliyorum okadar garipler ki hepsi ayni ama hepsinin farkli dertleri var. He ne yapmak lazım? Savaşın... Faşizmle savaşın. Asla kendi düşüncelerinizden vazgeçmeyin. Başkalarının hepsinin canı cehenneme. ne zaman insanların beynindeki faşizm yenik düşer yok olur. İşte ozaman o insanlar bir kurban bir piyon olmaktan kurtulur. Faşizm ile savaşımın 7. Yılımdayım. Uzun bir yol aldım. Belki hayatın son demindeyim belki fazla bir vaktim yok ama Lanet Faşizm yok olucak ve elbet birgün bu dünyada asıl ozaman huzur bulucak...

her ne olursa olsun yaşama küsmek hayata havlu atmak demektir... O da hem dinsel olarak hemde insanlık görevi olarak Allahın adaletine karşı gelmek demektir. Ucunda ölüm olsa dahi asla yaşama küsme lüksümüz yok..