Helikopter aile nedir?

Helikopter Aile (Helicopter Parents) terimi ilk defa Foster W. Cline ve Jim Fay tarafından 1990 yılında “Parenting with Love and Logic: Teaching Children Responsibility” kitabında kullanılmış ve Batı ülkelerinde öğretmenler ve diğer profesyoneller tarafından kullanımı yaygınlaşmıştır.

Helikopter Anne-Babalar; çocuklarının başından ayrılmayan, etrafında pervane olan, her şeylerine yetişmeye çalışan, hayatlarına ve kişiliklerine müdahale eden, yorulmak bilmeyen anne babalardır.

Teşekkür ederim, sayenizde meraklandırıcı bir bence ile bilmediğim bir hususu öğrenmiş oldum.

Helikopter Anne-Babalar (Helicopter Parents) terimi ilk defa Foster W. Cline, M. D. ve Jim Fay tarafından 1990 yılında “Parenting with Love and Logic: Teaching Children Responsibility” kitabında kullanılmış ve Batı ülkelerde öğretmenler ve diğer profesyoneller tarafından kullanımı yaygınlaşmıştır. Bu terimin ilk çıkış hikayesi bir çocuğun “annem başımda helikopter gibi dönüyor” şikayetiyle başlamış ve bu kitapta yer almıştır.
Helikopter Anne-Babalar; çocuğun başından ayrılmayan, etrafında pervane olan, çocuğun her şeyine yetişmeye çalışan, çocuğun hayatına ve kişiliğine müdahale eden, yorulmak bilmeyen anne babalardır. Bu anne babalar, eğitimli orta sınıf ailelerden gelir ve çocuktan akademik beklentileri çok yüksektir. Batı ülkeler bu ailelerin “baby boomer” kuşağından, yani II. Dünya Savaşının hemen ardından doğan (1946-1964) kuşaktan geldiğine inanmaktadır.
Son yıllarda bu terim Avrupa ve ABD gazetelerinde çokça söz edilmekte ve bir psikolojik, sosyolojik sorun olarak ele alınmaktadır. Helikopter Anne-Babalar Türkiye’de çok yaygındır.
Çocuklarının bireyselliğinin gelişmesini kendilerine tehdit görürler ve onlara bağımlı olması için elinden geleni yaparlar. Çocuklarının bağımsız kendi kendine yeten bir birey olmasını tehdit için gördükleri için çocukların değişim, gelişim çabalarına engel oluyor ve kendilerine bağımlı olmaya zorluyorlar. Tabi buda çocuğun kendine yetemeyen, değersiz, güvenilmez biri olmasına neden olduğu gibi kimlik gelişimlerine de müdahale ediyor.
Aşırıcı korumacı çevrede büyüyen, her sorunu anne babası tarafından çözülen, kendi kararlarını kendi alamayan çocukların en belirgin özelliklerini Batı ülkeleri şu şekilde sıralıyor;
Şişirilmiş bir egoya sahip, Düşük öz saygı ve yeterlilik duygusu, Bastırılmış kişilik
Sağduyudan yoksun, Karar vermekte zorlanan, problem çözme becerisi gelişmemiş, daha iyiyi yapma ve çabalama isteği düşük
çok güçlü aile bağına sahip ve aileye bağımlı. Bunlar bu çocukların sadece en belirgin özellikleri
(Alıntıdır)

Öz güvensiz, başarısız ve uyumsuz çocukların yaratıcıları sadece her şeye bir kulp takan ve çocuğa deneme yanılma yolu ile öğrenme imkanı vermeyen ailelerdir.. Ailede korumacılık elbette çok önemlidir ancak bu koruma alenen değil, uzay gemilerinde ki gibi istendiğinde devreye giren elektronik koruma klakanı gibi olmalıdır.. İyi bit terbiye vermek isteyen çocuğa her şeyden önce kendine güven ve doğru yol seçme yetisi kazandırmalıdır.. Benim babam senin babanı döver diyen bir çocuk sadece her konuda bir nefer olarak kalır..