Aileme karşı manevi bir bağ hissetmiyorum?

Anladığın için sağ ol.
Fakat şöyle bir durum var. Ben kendime çok güvenen, rahat ve kendi imajı olan birisiyim.
Burada ki imajdan kasıt, hayata bir bakış açım var. Hayat benim için bir öğreti ve bu yaşamaya değer. Onların bana yaklaşımı ise farklı, sanki ben onların çocuğu değilim. Onlar benim gibi rahat değil ve kendine güvenemiyor. Ben böyle davranışlar sergilediğimde misal onlar garipsiyor.

Sen ne anlarsın ki zaten. O'nun yaşadıklarını bilmek zorunda değilsin ama ona ne yapacağını söyleme hakkını sana kim verdi?

Evet öyle yapıyorum.
Tamamen bağımsız bir hayat süreceğim ve ileride bilmiyorum şu an düşünmüyorum ki kendi ailemi kurarsam eğer bu benden başlayan bir soyun başlangıcı olur.

Önerilerin çok güzel ve inanır mısın? Bende böyle düşünüyordum.
Bunun yanı sıra çok derin bir insanım, meselem onları sevmek ya da sevmemek değil. Herhangi bir hissim yok onlara karşı sadece ve bunun için af dilemiyorum, sadece Tanrı'dan bana karşı bir anlayış bekliyorum. Yardımcım olsun.

Bingo :)
Çok güzel noktalardan değindin.
Sağ olasın.

Özelden konuşalım mı? Lütfen...