Aranızda annesi/babası tarafından gerçekten sevilmeyen var mı?

Merhaba arkadaşlar, öncelikle diğer bir çok sorularda gördüğümüz gibi ergen beyniyle yazılmış bir konu olmadığını belirtmek isterim. Uzatmadan konuya geçeyim, bir çok insanın başına gelen şey benim başıma da geldi, öz annem tarafından sevilmedim hiç. Ha, anne baba ayrı mı diye soracak olursanız, hayır. İnsanın zoruna gidiyor, ergenliğe girdiğimden beri evlenip gitmem için gözümün içine bakıyor. Yaş oldu 21, tek söylediği şey "kurtulsam artık senden, gitte kendi evimde rahat yaşayım". Hayırsız bir evlat mıyım, hayır değilim aksine evime aileme bağlı bir genç kızım. Onları üzmemek için her şeyi yaptım, dedikleri her şeyi koşulsuz kabul ettim. Abi insan evladını sevmez mi? Benim annem sevmiyor işte. Sevgilim yok ama sırf şu annemin her gün "evlende kurtulayım" demesi yüzünden hiç tanımadığım sevmediğim ama beni seven insanla evlenmek istiyorum. Evlendikten sonra annesini özleyen insanlardan da olmam lan ben, ciddi söylüyorum. Karşıma geçip ciddi ciddi "seni küçükkende sevmezdim şimdi de sevmiyorum" diyen bir annem var. Ve yemin ederim beni sevdiği başımı okşadığı içinden gelerek 1 kez olsun sımsıkı sarıldığı bir an bile olmadı. Öyle işte. Var mı aranızda anne/baba sevgisi görmeyen benim gibi? Biraz babamdan da bahsetmek istiyorum, küçükken çok severdi ama ne zaman büyüdüm o zaman onunda sevgisi bitti. Abartmıyorum ya da acitasyon için falan yazmıyorum bunları inanın, sadece yazmak dökmek istedim bir yerlere. Aga bugün ölsem 1 gün ağlanır arkamdan, 2. Gün normal hayatlarına dönerler yemin ediyorum ya. Annem bana hamileyken düşük riski varmış, keşke doğmasaydım dediğim anlar o kadar çok ki. Aman işte öyle. İster okuyun ister okumayın canım istedi döktüm kendi içimdekileri.