Arkadaşlar içimizde annesini kaybedenler var mı bu zor sureci nasıl atlattınız anlatırmısınız?

58 gün önce kaybettim annemi, kolon kanseriydi, 2 ay Yaşar dediler 2 yıl 3 ay yaşadı, evliyim ikiz kızım var, 38 yaşındayım. Ama öyle bir hale geldim ki, her gün annem nerede iyimi, yalnız mı hissediyor kendini diye sürekli sorular soruyorum, ona sevgim öyle derin ki, bazı anlar geliyor tükendiğini hissediyorum, işte o an şu cümle aklıma geliyor, ölümün kaçışı yok, herkesi bulucak. Ve sonra Allah’a çok sığınıyorum, nedenler yerine çaresizlik kalıyor. Özlemimin bir gün son bulacağını biliyorum, annemle tekrar karşılaşacağım hissediyorum, bu dünyanın fani, diğer tarafın sonsuz olacağını biliyorum, Allah’a inanmayan bir insan yakınını kaybederse nasıl ayakta kalır düşünemiyorum, çünkü sığınmak size yeniden ümit veriyor, birgün bu dünya benim içinde sonlanacak ve canım anneme sarılacağım, Allah’a canımı al dediğim bir dua değil, yanlış anlaşılmasın, sadece ona görmek umudu.. işe gidiyorum, çocuklarımla ilgileniyorum, sabah uyanıyorum, akşam yatıyorum. Hayata bakıyorum bazen, uğraşılarımıza, öfkelerimize, hırslarımıza, çok saçma geliyor. Çünkü bu dünyada tek gerçek olan şey sevgi, diğerleri boş. Annemi çok derin özlüyorum, her şeyi aklımda, her sözü, gülüşü, ağlaması, vücüdundaki benlerine kadar aklımda, ama bu dünyada artık yok. Fakat biliyorum ki, bu son değil. Annemle ayrılırken de dedim, bu son değil, yine karşılaşacağız dedim. 24 gün yoğun bakımda yattı, her o soğuk odadan çıkarken , biraz daha tükendim. Bir insan gerçekten acıya katlayabiliyor, daha önce hayalini bile kurarken irkildiklerinizle baş başa kaldığınızda , şokla yaşamaya devam edebiliyoruz, tek diyeceğim sevdiklerinizi kaybettiğinizde bu son zannetmeyin. Çünkü son değil, eğer iyilikle geçireceğiniz bir dünyanız olursa, ödülünüz yine sevdikleriniz oluyor. Sevgilerle.

Düşüncesi bile kalbimi acıtıyor Allah yaşayanlara sabır versin cidden..