Varla yok arası bir baba. bir daha kimseys güvenememin sebebi?

Çok küçüktüm. Daha on yaşında hiç bişeyin farkında olmayan küçük bir kız çcuğu. Daha o zamanlar göğüslerim yeni çıkmaya başlamıstı babam bir gün onları eliyle sıkmışti. Ben anlamamstim o zamanlar neyin ne oldugunu bilmiyodum ki. Bunu bir kac kere daha yapti. bir kere sinde arkadan taciz etti. Ben sesimi hiç cikaramadim. Sonradan anlamaya başladim herşeyi. Ondan sonra hasta oldum vücudumda yaralar çikmaya başladi hep. Kabuslar gördüm. Bagirmaya çalişip ses çikaramadigim kabuslar. O adam "babam" benim o halimden sonra özur diledi bir kac kere. Sen ozur dilesen ne yazardi ki. Benim kaybolan çocuklugum, kaybolan benliğim, güvenim, çocuksu gülüşüm geri gelicek miydi. O günden sonra babam da dahil hiç kimseye güvenemez oldum. Geceleri hiç uyumadim gelirse diye. Hep kapilar arkasna saklandim. Korktum hep. Ama gidemedim hiç bir yere. Kaçamadim anlatamadimda kimseye. Içimde birikti ilk kez buraya yaziyorum yillardir kapanmayan yaram kaniyo tekrar. O günden sonra hep sevilmek istedim birisi beni çok sevsin istedim. Hep nasil sevilmek istediysem öyle sevmeye çaliştim sevenler oldu ama güvenemedigim için hiç bir zaman işe yaramiyo sevgi. Ben kayboldum o gunden sonra. Içime kapandim. Şimdi büyudum. Çok guzel ve hala çocuk ruhunu hala yitirmeyen bir genç kiz oldum. Ama içimde hala kocaman bir uçurum var. Ayni evde yaşadigim bir yabanci sadece o adam yuzune bile bakmadigim insan. Baba sevgisi ne demek bilmiyorum. Baba nasil bişey bilmiyorum. Tek bildigim çok iyi bir babayla evlenip çok iyi bir anne olmak.