En Yakınınız Öldüğünde Ne Yaptınız?

ben 15 yasimda babami kayip edince dünyam yikildi sandim hayattan nefret etmeye basladim insanlardan hep uzak kalirdim ama bir sene sonra kendime gelmistim normal hayatim olmustu..

öyle durumlarda panik yapmamalisin ve soguk kanli olmalisin yoksa yardimin dokunmaz..

benim annem yatalak ve 14 seneden beri yüremiyor annem de ilk kez nefes almamisti zor zoruna nefes aliyordu bende senin gibidim panik icinde hatta aglardim elimden bisey gelmedi icin ama sonradan ilk yardima yazildim ve ordan yardim aldim ne zaman anneme bisey olsa soguk kanli olup anneme yardim ediyorum eger soguk kanli olmazsam inan elim ayama dolasirdi hep..

babami zaten 15 yasimdayken ayip etmistim sirf annem var hayatimda oda giderse kim bilir belki de kendimi daha cok birakirim bu hayatta diye düsünüyorum sonucta evli degilim ve coluk cocuk sahibi de degilim hayatta karsi sogurum belki de annem ölürse sonucta yilardir ona ablamla birlikte bakariz hem yemeni alirim hemde altini

İnsan yaratılışı gereği her sıkıntıya dayanıyor ve alışıyor.
Sizde bir takım acılar yaşayıp alışacak ve daha dayanıklı bir hale kavuşacaksınız.
İnsanı hayatta pişiren acılardır.
Kendi hayatıma bakıyorum da ; önce dedelerimi ve büyük anneleri, sonra anne ve babayı sonra iki küçük bebeğimizi kaybettik.
Hayat devam ediyor. Şükürler olsun sağlıklı ve mutluyuz...