Yalnızım yalnızlığımı seviyorum bu anormal mi?

Bence yalnızlık çok ta kötü bir şey değil. Başta yalnızlık doğum sancıları gibidir çok acı verir insana ama bu sancılara katlanabilirsen kendi benliğini doğurursun. Kimseye ihtiyacı olmayan , beklentilerin uğruna benliğine olan saygını yitirmeden onurluca yaşarsın.

Yalnızlık çok sıradan koşullar meydana gelmedikçe sadece seçimdir. Her seçimde bir vazgeçiştir. Dolayısıyla yalnızlık vazgeçiştir. Peki neden vazgeçiştir?

Mutsuz olmamayı seçmek , mutlu olmak ya da olmamaktan da vazgeçmek demektir. Yalnız olan insan kişilere beklentiler yüklemez. Mutlu olmak kavramını da sorgulamaz. Kendisine yetebilmeyi , karakterine , kişiliğine bir şey katmayacak insanları kendinden soyutlamayı öğrenmiştir. Mutlu olmak yerine mutsuz olmamayı seçmiştir.

Yalnız sandığınız insan, yalnızlığa itilmemişse , o insan yalnız değil tek başınadır. Karşısına çıkacak insanların onu beklentileri dahilinde seveceğini , sürekli sömürüleceğini , tüketileceğini tüketildiği kadarda tükeneceğini bilir. Hayatı çözümlemiştir, yalnız insanın hayatını anlamlandırmak için kimsenin yardımına ihtiyacı yoktur. Sadece pusuya yatmıştır bir gün yalnız olmaktan vazgeçtiği zaman, kimsenin onu yalnız bırakamayacağı kadar donanıma sahip olmuştur artık. Mutsuz olmamayı öğrenmiştir, kabuğundan çıktığı gün mutlu olmanında formülüne sahip bir şekilde insan içine karışır.

İşte o gün yalnız insan, kalabalığın içinde yalnızlığa düşenlere inat yaşar.

Topluma karışmak sosyal olmak ne katar insana. Hayvanlar bile kimseye kölelik yapmazken paranın ve paranın kaynağına köle olmuş insanlar. İnsanların her ortam için kendinde hazır bulundurduğu kirli maskeler. Aşkların içine karışmış ego tatminleri , karşılıklar beklentiler. Dost arkadaş dediğiniz insanların sana karşı olan çıkarları. Neyi kaybediyor bu yalnız insanlar?

Anormallik ise sen, ben ve tahmin ediyorum ki birçoğumuz anormaliz.