Zeki insanlar neden yalnız olur?

Zeki insanları ikiye ayıracağım.

Birisi, klasik bilim adamlarının, sanatçıların, ressamların vs. vs. vs. düştüğü durum.
Bilirsiniz ki, kimi insanlar sınırda tanımlanır, yani ha sıyırdı, ha sıyıracak deriz hep. Bu insanların zaten sosyal anlamda pek bir şeye ihtiyaçları yoktur, zira onlar birileri ile birlikte yaşamak için değil, yalnız kalmak için doğmuşlardır. Bir başkası ile geçirdikleri zaman hep kendilerine yaptıkları bir ihanettir. Politikadan anlamazlar. Sivri dilli ve ukaladırlar. Pek konuşmazlar. Kendilerini ifade edemezler. Takım çalışmasına uyumsuzdurlar. Yanına kimi koyarsanız koyun, sığ ve basit kalacaktır vs. vs. Bu insanların zaten yalnızlığa karşı sitemleri olduğunu düşünmüyorum.

Bir diğeri ise, zeka güçlü bir yönetme aracıdır. Eğer ki bir insan güçlü yönünü iyi bir şekilde kullanamıyor ise aptaldır, ya da aşırı vicdanlıdır. Ki bence ikisi de aynı kapıya çıkıyor. Yalnız ancak zeki bir çok insanın hayatta hiç bir başarısı olmayan, yalnızca düşünen, ve kendi yalnızlığına aşık olmuş kişiler olduklarını görebilirsiniz. Dışarıdan bakıldığında, Narkissos'un düştüğü komplekse düşmüş gibi görülebilirler, ama genellikle bu tavır, kendini beğenmişlik, kendi aşağılık komplekslerini örtmek amacıyla ortaya attıkları bir duvardır zeki insanların. Zeki oldukları için bu duvarı onların üstlerine yıkabileceğiniz tezlerden dahi kıvraklıkla kaçabilirler. Ancak genel anlamda basit, diğer bir deyişle korkak insanlardır. Ancak vicdanları ve insani yönleri çok güçlüdür, bu yüzden de hassas duygulara inançları tamdır. Sevgi, inanç, sadakat, barış vs. gibi. Sanatla ilgilidirler, okurlar, merak ederler, araştırırlar, ancak hep yalnızdırlar. Çünkü ellerinde, çevresindeki insanlara karşı onları üstün kılabilecek bir silah vardır ve bunu nasıl kullanacaklarını bilemezler.

Nereden mi biliyorum xD
Sadece kendi psikolojimi de yorumlamış olabilirim :D

Yaklaşık bir saattir sitede gorduğum en iyi soru çok uzun bir cevabım var