Farzet ki "o" burayı okuyor, ne yazardın?

10 dakikadır bakıyorum bu soruya boş gözlerle. Gözlerim boş baksa da aklımdan kalbimden binlerce kelime geçti herhalde o ayrı. Aslında buraya bir şey yazmama da gerek yok, gider kendisine söylerim rahatlıkla da işte. Niye takıldım bu soruya anlamadım zaten.

Bir yerlerde birileri rahatça ifade edebiliyorken kendini ben niye tıkandım şimdi? Hisleri ifade etmek zordur da, benim için söz konusu 'o' olunca iki kat daha zor. Bildikleri ve söylediklerim aslında kumsalda ki bir avuç kum tanesi etmez. Ona anlatabildiklerim, anlatamadıklarımın yanında o kadar yetersiz ki.

Belki de anlatmaya başlarsam sayfalar sürecek, korkuyorum kendimden ve hislerimden. Daha fazla açığa çıkmasından korkuyorum, ben sevince pek bir korkunç seviyorum çünkü, korkmasın o sakın. Hissetmesin yoğunluğu daha fazla.

Sadece tek bir cümle söyleyeyim;
'Sesini duyduğum geceler daha bir huzurlu uyuyorum.'

Büyük bir ihtimalle okucak. :D
Bana bak hayatıma girdin, bari canımı yakma. Gidiceksen daha fazla sevmeden git. Uğraştırma.
Değer verrdim değerimi boşa cıkartma.