Birisinden bir şey rica etmek, bir şey sormak istemiyorum. çekiniyo muyum nedir anlamadım. nasıl aşarım bunu?

ya o da biliyor bir şey istemek istemediğimi kimseden. ama haksız değil ödlek davranıyorum. ben de beni kiimse görmesin istiyorum

En başta kendini ödlek görme çünkü dışarıdan sana bakanlar seni ödlek görmüyor herhangi birisi olarak görüyor arkanı dönüp gittiğinde seni hatırlamayacaklar bile. İnan şu anlattığın durumu çok iyi biliyorum ama istersen kekele istersen bağırarak konuş kimse kimseyi hatırlamıyor bunu unutma yeter

ben kendime yakıştıramıyorum işte. kekeleyince, cümleleri toparlayamayınca zoruma gidiyor. onlar kim ki ben bu hale düşüyorum diyorum. bir arkadaşım var mesela isteyenin bir yüzü istemeyenin iki yüzü misali her talepte bulunuyor. güzel güzel de acıklıyor. kimse ona garip bir şekilde tepki vermiyor. ben neden garip bir tepki alcağımdan korkuyorum onu anlamıyorum. kendimi anlatamıyorum galiba ondan

bence bir sorun yok yavaş yavaş alışırsın ben ilkokuldan itibaren tüm özgüvenimi yitirmiş gibiydim seneler sonra bir cesaret bir spor kulübünde işe girdim o günden beri car car konuşabiliyorum ha bazen takıldığım oluyor tabi ama belki bu tür bir şey denesen? Açıkcası bazen İstanbul'da hizmet sektöründe çalışırken ağzın kaşarlaşıyor konuşmak zorunda kaldığın için. Birde hiç takmamanı söylüyorum ki girdiğim bir duruşmada hakimin katibe söylediği her şeyi tekrar etmeye başlamıştım bana tekrar etmemi söylediğini sanıp (nasıl sandım bilmiyorum :) ) o hakim beni şu an hatırlamıyor bunu kafama takip bir daha adliyenin önünden geçmeyebilirdim ama böyle gitmez seni pısırık sanıp hakkını yemeye kalkan kaba insanlar karşına çıkar