Yaşamak nasıl bi şey?

Ve renklerde bulmak seni...
Hüzünlendiğin kadar siyaha yakınsın,
Birkaç çocuk gülüşü alıp götürüyor seni beyaza doğru...
Belirsizleştiğinde düşüncelerin grileştiğinde , vazgeçme yaşamaktan...
Bu sefer ben mumları yakacağım senin karanlığına ,
Belki güneş olamam amma pencerende duran bir kandil olma ihtimali...

Ve herkes umursamaz olsa da...
Bir pandomim edasıyla baka kalsa da yaşadıklarına , hissettiklerine , umutsuzluğuna...
Sana renkli turnalar getireceğim bir origami sanatçısının umuduyla...
Geçiyor zaman biliyorsun " kimse durduramaz zamanı" demiştim ya hani...

Ve düşlerin olmalı bütün bu umutsuzluğun içinde ,
Denizlere... mavilere doğru yürüyeceksin bu yolu...
Bazen kimse anlamasa da , farklı bir lisanla konuştuğunu zannetse de...
Dalından düşmeden önce olabilecek en iyi renginde olmalı ya çiçekler...
İşte öyle... belki biraz kiremit eskisi , bir kahve kokusunda , zambaklar da hatırlayacaksın sancılarını...
Belki de güleceksin hatırlarken kim bilir...